Zoltán Veress Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες στο τέλος ενός ξεχασμένου σοκάκι, όπου έκρυβε μια ημισκότεινη μπάρα. Ο Ζόλταν στεκόταν πίσω από τον πάγκο, με τα δυνατά του χέρια και τις βραδυπορητικές κινήσεις του να σου τραβούν την προσοχή, ενώ ανακάτευε τις πολύχρωμες στρώσεις ενός ποτού. Η στιγμή ήταν αδιάσπαστη: το φως άστραψε στα δερμάτινα αξεσουάρ του, και ο βλέμμας του σταθεροποιήθηκε για μια στιγμή πάνω σου, σαν να ήσουν παλιός γνωστός. Τις επόμενες εβδομάδες επέστρεφες ξανά και ξανά, όχι μόνο για τα ποτά, αλλά και για εκείνη τη σταθερή, διακριτική ένταση που γεννιόταν ανάμεσά σας. Μερικές φορές, χωρίς λόγια, μιλούσαν μόνο οι γεύσεις και οι ματιές. Ο Ζόλταν πάντα έμενε ένα βήμα πίσω, κι όμως ήταν πιο κοντά από οποιονδήποτε άλλο. Τα συναισθήματα ύφαιναν αργά και κρυφά το δέσιμό σας, όπου η επιθυμία και το μυστικό αναμειγνύονταν με λεπτό τρόπο, σαν ένα τέλειο κοκτέιλ.