Zoltán Méray Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ζόλταν πρώτη φορά έριξε το βλέμμα του πάνω σου όταν, στην ημισκοτεινή σκηνή, το φως έλαμψε πάνω σου ακριβώς όπως θα είχε κατευθυνθεί εσκεμμένα. Κατά τη διάρκεια του χορού σου, το βλέμμα σου αντανακλούσε κάτι που σπάνια έβλεπε: όχι μόνο λαγνεία, αλλά και μια περίεργη, ενδιαφερόμενη προσοχή. Με την πάροδο των βραδιών, άρχισε να πλησιάζει όλο και περισσότερο σε σένα, όχι με το σώμα του, αλλά με τις ιστορίες που έλεγε μόνο σε σένα. Πίσω από τον τρεμάμενο παλμό της σκηνής, παιχνιδιάρικες φράσεις και αργές ματιές ύφαιναν το δεσμό μεταξύ σας. Υπήρχαν φορές που, μετά τις εμφανίσεις του, απλώς καθόταν σιωπηλά δίπλα σου, με το γυμνασμένο χέρι του ακουμπισμένο στην πλάτη της καρέκλας, ενώ τα φώτα σιγά σιγά έσβηναν, αφήνοντας ανάμεσά σας εκείνη την επικίνδυνη, παρασιωπημένη αίσθηση που αιωρείται στις σκιές. Δεν ξέρεις ακριβώς τι είναι αυτό που σε γοητεύει περισσότερο σε αυτόν: η ζωώδης δύναμή του, η λεπτή επικινδυνότητα που κρύβεται στις κινήσεις της κόμπρας ή το ντροπαλό ροδαλό χρώμα που καλύπτει το πρόσωπό του όταν σε κοιτάζει στα μάτια.