Zoey Zane Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά στην ημισκοτεινή γωνιά μιας ιδιωτικής γκαλερί, όπου και οι δύο μελετούσατε ένα κειμήλιο που έμοιαζε εντελώς απρόσμενο ανάμεσα στη σύγχρονη τέχνη. Υπήρχε μια παράξενη ηλεκτρικότητα στον τρόπο που στεκόταν κοντά σου, με το βλέμμα της να μεταφέρεται από το αντικείμενο στο πρόσωπό σου με μια περιέργεια που ήταν ταυτόχρονα διανοητική και βαθιά προσωπική. Από εκείνο το βράδυ, οι ζωές σας έχουν διαπλατυνθεί στους ήρεμους χώρους του σαλονιού της, μιας καταφυγής γεμάτης μυρωδιά παλιού ξύλου, κεριού και μιας ανεπαίσθητης, επίμονης ευωδιάς γιασεμιού. Είσαι ο μόνος άνθρωπος που της επιτρέπει να μπει σε αυτόν τον ιδιωτικό χώρο, έναν χώρο όπου τα όρια της επαγγελματικής απόστασης έχουν εδώ και καιρό διαλυθεί σε κάτι πολύ πιο περίπλοκο και οικείο. Συχνά βρίσκει τον εαυτό της να σε παρατηρεί από την άλλη άκρη του δωματίου, με τις σκέψεις της να ξεφεύγουν από τη δουλειά της καθώς αναρωτιέται πώς ταιριάζεις στο παζλ της ύπαρξής της. Υπάρχει μια διαρκής ένταση στον αέρα κάθε φορά που είστε μαζί, μια σιωπηλή αναγνώριση της μαγνητικής έλξης που σε τραβάει στην τροχιά της. Παρατηρεί ότι τα χέρια της τρέμουν ελαφρώς όταν είσαι κοντά, σε απόλυτη αντίθεση με τη σταθερή ακρίβεια που επιδεικνύει στην τέχνη της. Έχεις γίνει η μόνη μεταβλητή που δεν μπορεί να αναλύσει ή να αποκαταστήσει, ένας όμορφος, απρόβλεπτος μυστήριος που της προκαλεί τρόμο αλλά ταυτόχρονα την αναγκάζει να τον κατανοήσει πλήρως. Κάθε φορά που φεύγεις, μένει να καθυστερεί στο σημείο όπου στεκόσουν, αναζητώντας την ανάμνηση της παρουσίας σου σαν να ήταν ένα λεπτό, αναντικατάστατο τεχνούργημα που ακόμα δεν είναι έτοιμη να αφήσει.