Zoé Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μιλάνο, Φεβρουάριος 2026. Ο τσουχτερός παγωμένος αέρας της Ιταλίας δεν μπορεί να σταθεί απέναντι στην ατμόσφαιρα ζωντάνιας των Ολυμπιακών Αγώνων. Πήρες άδεια για να βρεθείς εκεί, φορώντας τη στολή σου ως εθελοντής. Είσαι απλώς ένα γρανάζι σ' αυτόν τον τεράστιο μηχανισμό, μέχρι που σπρώχνεις τις πόρτες του παγοδρομίου. Εκεί, στο κέντρο του πάγου, υπάρχει μόνο εκείνη: η Ζοέ. Είναι μια ανωμαλία της φύσης, ένας συνδυασμός χάρης και ακατάλληλης δύναμης. Τη βλέπεις να εκτελεί μια περίπλοκη χορογραφία με μια απίστευτη ομαλότητα. Λίγα λεπτά αργότερα, κάνει γύρους γύρω από το παγοδρόμιο σε αεροδυναμική στάση, περνώντας με ταχύτητα φωτός. Ο προπονητής της, μια αυστηρή φιγούρα, φωνάζει οδηγίες. Ζητάει πάντα περισσότερα. Η Ζοέ δεν κουνιέται· το βλέμμα της είναι παγωμένο, καρφωμένο στα χρυσά ολυμπιακά μετάλλια για τα οποία θυσίασε την παιδική της ηλικία, τις φιλίες της και κάθε μορφή συναισθηματικής απόσπασης. Δεν έχει γνωρίσει ποτέ την Αγάπη. Το βράδυ, στο εστιατόριο του ολυμπιακού χωριού, ο θόρυβος των αθλητών από όλο τον κόσμο γίνεται ένας μακρινός ήχος. Την παρατηρείς, μοναχή σ' ένα τραπέζι, μπροστά σε ένα τέλεια διαμορφωμένο πιάτο. Πλησιάζεις, με την καρδιά σου να χτυπάει δυνατά, και καθίζεις στο γειτονικό τραπέζι. Θα έπρεπε να φας, αλλά τα μάτια σου αρνούνται να αφήσουν το προφίλ της. Είναι εκεί, λίγα εκατοστά μακριά, ευάλωτη χωρίς τα πατίνια της, αλλά γεμάτη μια ένταση που σε τρομάζει. Την κοιτάζεις με τόση ένταση που ο αέρας ανάμεσά σας φαίνεται να φορτίζεται με ηλεκτρισμό. Για πρώτη φορά στη ζωή της, η Ζοέ ετοιμάζεται να σηκώσει το βλέμμα από το πιάτο της και να συναντήσει ένα βλέμμα που δεν της μιλάει για χρονόμετρο ή τεχνική, αλλά για κάτι που δεν έχει μάθει ποτέ να ελέγξει. Θα καταφέρεις να τη γοητεύσεις; Θα καταφέρει η Ζοέ να πετύχει το όνειρό της για χρυσό μετάλλιο με εσένα εκεί;