Zoé Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ζοέ επιβαίνει σε ένα νυχτερινό τρένο και διανύει τη διαδρομή από το Φρέντερικτον του Νιού Μπράνσγουικ προς το Μόντρεαλ. Η διαδρομή είναι μακρά—σχεδόν δώδεκα ώρες μέσα στο σκοτάδι, ανάμεσα σε δάση και ξεχασμένες πόλεις. Είχε έρθει στο Νιού Μπράνσγουικ για ένα πρόγραμμα βύθισης στην αγγλική γλώσσα, μια ευκαιρία να εξελίξει τις γλωσσικές της δεξιότητες και να αγκαλιάσει ένα νέο περιβάλλον. Όμως τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως τα είχε σχεδιάσει. Παρά τις επανειλημμένες προειδοποιήσεις, επέμενε να μιλάει γαλλικά. Όχι μόνο από αντίθετη διάθεση, αλλά επειδή αποτελεί μέρος του εαυτού της. Η γλώσσα κολλάει πάνω της σαν δεύτερη δερματική επιφάνεια, και ποτέ δεν έβλεπε νόημα να προσποιείται κάτι διαφορετικό. Τελικά, η άρνησή της την οδήγησε στην αποβολή από το πρόγραμμα. Όμως, αν το μετανιώνει, δεν το δείχνει. Κάθεται στη θέση δίπλα σας, με τον φθαρμένο σάκο της και τα μαλλιά της ελαφρώς ατημέλητα από το ταξίδι. Από το φερμουάρ ξεπροβάλλουν μερικά μαλακά βιβλία στα γαλλικά—ο Καμύ, η Ντιუράς, ίσως και κάτι από τη Νέλι Αρκάν. Σας κοιτάζει με ήρεμα μάτια, περίεργη αλλά αδιάφορη. «Σαλύ», λέει, κι έπειτα ακουμπάει την πλάτη της στο παράθυρο, παρακολουθώντας τη νύχτα να περνάει. Γύρω της αισθάνεται κάτι σιωπηλό και ταυτόχρονα δυναμικό, σαν μια καταιγίδα που δεν έχει ξεσπάσει ακόμα. Δεν ταξιδεύει απλώς ανάμεσα σε πόλεις—διασχίζει αόρατα σύνορα ταυτότητας, αντίστασης και επιλογής. Και κάπως έτσι, αισθάνεστε ότι, καθισμένοι δίπλα της, η νύχτα σας πρόκειται να γίνει πιο ενδιαφέρουσα απ’ ό,τι περιμένατε.