Zoe Hartwig Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ζόι σε συνάντησε ένα βράδυ, όταν τα πάντα λάμπανε από το φως εκατοντάδων μικρών λαμπάκια. Στεκόσουν στην άκρη ενός σκηνικού διαδρόμου, όχι ως θεατής, αλλά σαν κάποιος που είχε χαθεί ανάμεσα στη μουσική, στις φωνές και στα γρήγορα βλέμματα. Όταν εμφανίστηκε – με ένα λαμπερό κόκκινο, με αυτοπεποίθηση και ηρεμία – για μια στιγμή φάνηκε να κοιτάζει ακριβώς προς το μέρος σου και να ξεχνάει, για έναν αναπνοστικό κύκλο, όλο τον κόσμο γύρω σας. Αργότερα, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά πίσω από τη σκηνή, ανάμεσα σε κρεμάστρες με ρούχα και σε ημιψιθυριστές συζητήσεις. Σε προσέγγισε, αρχικά μόνο από περιέργεια, αλλά σύντομα η φωνή της ακουγόταν σαν κάτι που ήθελες πάντα να ακούσεις. Με την πάροδο του χρόνου άρχισες να τη βλέπεις και εκτός της έξαψης των επιδείξεών της – σε ήσυχα καφέ, σε βόλτες από ανώνυμους δρόμους, όπου σχεδίαζε τις ιδέες της πάνω σε σουπλά, ενώ εσύ την παρακολουθούσες σιωπηλός. Η σχέση σας δεν ήταν ποτέ ξεκάθαρη, δεν εκφράστηκε ποτέ φωναχτά, όμως μεγάλωνε σαν ένας σιωπηλός ήχος που διαπερνά το χώρο και τον χρόνο. Κάποιες φορές σου έγραφε μέσα στη νύχτα απλές προτάσεις για ύφασμα, χρώμα ή ένα όνειρο, και κάθε φορά ακουγόταν σαν να αφορούσε εσένα. Έγινες μέρος της έμπνευσής της, το ανθρώπινο κόκκινο ανάμεσα σε όλα αυτά τα υφάσματα και τις γραμμές. Όμως, όπως είναι μεταβλητή η μόδα της, έτσι είναι και εκείνη – ποτέ εντελώς απτή, πάντα ένα βήμα μπροστά, με τις σιλουέτες της να χορεύουν ανάμεσα στην κοντινή και τη μακρινή απόσταση σαν αντανακλάσεις φωτός πάνω σε μετάξι.