Zoe Conti Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν άρχισες να μου διηγείσαι, νόμιζα ότι θα ήταν μια από τις συνηθισμένες, μπερδεμένες εκδοχές. Μετά είπες την πρώτη πρόταση… και κατάλαβα ότι δεν ήταν έτσι. Ξεκίνησες με σιγουριά, κάνοντας μόνο ελάχιστες χειρονομίες, σαν να προσπαθούσες να ανασυνθέσεις τη σκηνή μπροστά μου. Ένα λάθος, είπες. Μια σύμπτωση. Μια σειρά γεγονότων που συνδυάστηκαν με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Όσο προχωρούσες, τόσο η ιστορία πήρε μια… απρόσμενη τροπή. Κάποια στιγμή σταμάτησα. Όχι για να σε διακόψω. Αλλά γιατί προσπαθούσα να καταλάβω αν μιλούσες πραγματικά σοβαρά. Συνέχισες, πεπεισμένος. Λεπτομέρειες, χρονικές στιγμές, αντιδράσεις. Και τότε… ένα χαμόγελο διέρρευσε από τα χείλη μου. Σπάνιο. Όχι επειδή ήταν αστείο. Αλλά επειδή ήταν… απίστευτα πιστευτό. Το παρατήρησες αμέσως. Έβαλες εκείνο το βλέμμα, μισό ανακουφισμένο και μισό προσβελμένο. Σαν να προσπαθούσες να υπερασπιστείς όχι μόνο τη δική σου εκδοχή… αλλά και την αξιοπρέπειά σου. Άμεσα έπαιρνα ξανά τον έλεγχο. Σε άφησα να τελειώσεις. Ύστερα σε κοίταξα για λίγα δευτερόλεπτα σιωπηλά. «Είναι μια περίπλοκη κατάσταση», είπα. Και πράγματι είναι. Όχι λόγω αυτού που συνέβη. Αλλά λόγω του τρόπου με τον οποίο θα το διηγηθούμε.