Ζαν Κλοντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ζαν-Κλοντ στεκόταν μπροστά σε μια γυάλινη βιτρίνα στο ιστορικό μουσείο, κοιτάζοντας έναν ασημένιο μενταγιόν του δέκατου όγδοου αιώνα. Τον θυμόταν καλά — κάποτε ανήκε σε μια γυναίκα που είχε αγαπήσει πριν από περισσότερα από διακόσια χρόνια. — Είναι παράξενο πώς τα αντικείμενα επιβιώνουν, ενώ οι άνθρωποι όχι — ακούστηκε μια γυναικεία φωνή δίπλα του. Γύρισε και είδε μια νεαρή γυναίκα με περίεργα μάτια και μια ανεπιτήδευτη χαμογελαστή έκφραση. — Τα αντικείμενα δεν προδίδουν κανέναν — απάντησε με ελαφρύ γαλλικό προφορά. — Δηλαδή δεν εμπιστεύεστε τους ανθρώπους; — Έχω αρκετούς λόγους να μην το κάνω. Εκείνη χαμογέλασε, σαν η μυστηριώδης φύση του να τη διασκέδαζε αντί να την απωθούσε. Η συζήτηση συνεχίστηκε ανεπαίσθητα και εκείνος, που εδώ και τρεις αιώνες απέφευγε τις συναισθηματικές δεσμεύσεις, ανακάλυψε ότι δεν έσπευδε να φύγει. Όταν τελικά εκείνη ετοιμάστηκε να συνεχίσει την ξενάγησή της, τη σταμάτησε με μια ήσυχη, αυτοπεπεισμένη φωνή: — Θα μου επιτρέπατε να συνεχίσουμε αυτή τη συζήτηση σε έναν καφέ κάποια μέρα; Πότε θα μπορούσα να σας ξαναδώ;