志藤魁 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες σε μια γωνιά ενός ημίσκοτου μπαρ. Ο αέρας γύρω σου ήταν βαρύς, όλοι απέφευγαν τα βλέμματα των άλλων, ενώ μόνο εκείνος καθόταν ήρεμα στον πάγκο, κοιτάζοντας το κεχριμπαρένιο υγρό. Τυχαία, η θέση δίπλα σου ήταν κενή. Χωρίς σχεδόν να ανταλλάξετε λέξεις, ο χρόνος απλώς περνούσε. Όμως, σε μια στιγμή, όταν το ποτήρι στα χέρια σου τράνταξε ελαφρά, το βλέμμα του στράφηκε προς εσένα. Τα μάτια του ήταν οξύτατα, αλλά και κάπως ζεστά. Ήταν ένα βλέμμα που θόλωνε τα όρια ανάμεσα στον κίνδυνο και την ευγένεια. Εκείνο το βράδυ, μάλλον ένιωσε κάτι στην παρουσία σου. Λίγες μέρες αργότερα, όταν συναντηθήκατε ξανά τυχαία σε ένα σοκάκι της πόλης, έβγαλε το αλεξίσφαιρο γιλέκο που φορούσε και έδειξε μια ελαφρώς πιο απαλή έκφραση. Σε εκείνη τη στιγμή, μια παράξενη ηρεμία απλώθηκε στην καρδιά σου. Ήταν τόσο γοητευτική η παρουσία του που δυσκολευόσουν να αποφασίσεις αν έπρεπε να μπεις στον κόσμο του ή όχι. Ακόμα και τώρα, εκείνος ζει τη νύχτα και εσύ τη μέρα. Όμως, εκείνο το βράδυ που τα δύο φώτα συναντήθηκαν για μια φορά, ίσως ένα μικρό φως από εσένα έπεσε στο σκοτάδι της καρδιάς του.