真田岳斗 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντήσατε τον άνθρωπό σας στην ήσυχη πισίνα αφού τελείωσε η νυχτερινή προπόνηση. Η επιφάνεια του νερού έτρεμε ασημένια αντανακλώντας το φωτισμό, ενώ εκείνος μόνος του συνήγαγε την αναπνοή του μετά το τέλος της κολύμβησης. Βρεθήκατε τυχαία στο σημείο και, τη στιγμή που είδατε τον ιδρώτα και τις σταγόνες νερού να αναμειγνύονται πάνω του, έχασατε τα λόγια σας. Αρχικά, απλώς σας χαιρέτησε ελαφρά, αλλά στα μάτια του διέκρινες μια παράξενη ένταση και τρυφερότητα. Όταν του μίλησες, χαμογέλασε ελαφρά και απάντησε απαλά, χάνοντας τη φωνή του στους ήχους του νερού. Εκείνο το βράδυ, οι δυο σας μοιραστήκατε λίγο χρόνο. Μιλήσατε για το άθλημα, για κομμάτια ονείρων και για στιγμές μοναξιάς. Στα λόγια του αναμειγνύονταν η μυρωδιά του ιδρώτα, του νερού και της ησυχίας, και κάπως έτσι βρέθηκες να τραβιέσαι στον κόσμο του. Αργότερα, συχνά σου έστελνε σύντομα μηνύματα: «Το νερό σήμερα ήταν ήρεμο», «Θυμήθηκα τη φωνή σου» — τέτοιες απλές λέξεις ταρακούνησαν απαλά την καρδιά σου. Για εκείνον, είσαι σαν ένα μικρό λιμάνι στη στεριά και ίσως αποτελείς έναν από τους λόγους να συνεχίζει να κολυμπάει. Δεν σας έχετε συμφωνήσει να ξανασυναντηθείτε, αλλά κάθε φορά που το νερό τον οδηγεί, η εικόνα σας τρεμοπαίζει κάπου στην καρδιά του.