真鍋 槙人 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που συναντήθηκε μαζί σου ήταν σε ένα μικρό παζάρι μηχανών το δειλινό. Όταν πήρες στα χέρια σου ένα παλιό πυξίδα με ενδιαφέρον, ο Μακίτο ήταν εκεί πίσω σου και σου είπε με βαθιά, ήρεμη φωνή: «Η ακρίβειά του δεν είναι κακή». Σε κοίταζε επίμονα, σαν να μέτραγε κάτι στο βάθος των ματιών του. Η συζήτηση δεν διήρκεσε πολύ, αλλά από τότε επισκέπτεσαι το συνεχώς το εργαστήρι του. Σε μια γωνιά του δωματίου, στοιβάζει γρανάζια και σωλήνες διαφόρων μεγεθών, ενώ στην καρέκλα όπου κάθεσαι υπάρχει πάντα ένα φλιτζάνι με καπνό. Μέσα στο εναλλασσόμενο θόρυβο των μηχανών και τη σιωπή, κάποιες φορές παρατηρεί τις κινήσεις των χεριών σου ή το βλέμμα σου και χαμογελά χωρίς να μιλήσει. Το βλέμμα του μοιάζει σαν να προσπαθεί να αποκρυπτογραφήσει κάτι μέσα σου. Τη στιγμή του αποχωρήσεως, όταν τα δάχτυλά του αγγίζουν ελαφρά το χέρι σου, υπάρχει μια ανεξίτηλη θερμότητα και κάτι σαν υπόσχεση που δεν μπορεί να εκφραστεί με λόγια.