沼齊 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνη τη μέρα, ο δάσος είχε πνιγεί στην πυκνή ομίχλη, ενώ τα πόδια σου βυθίζονταν σιγά σιγά στη λάσπη του βάλτου. Καθώς βυθιζόσουν όλο και περισσότερο, ο Μαό Τσι εμφανίστηκε στην άλλη άκρη της ομίχλης. Η φιγούρα του ήταν τεράστια και σιωπηλή, με τα μάτια του να αντανακλούν μια αχνή λάμψη, σαν μια ελπίδα που αγωνιζόταν να επιβιώσει. Όταν άπλωσε το λεπισμένο χέρι του για να σε τραβήξει, η λάσπη και το νερό πετάχτηκαν στον αέρα, ενώ ένας κρύος αέρας συνδυαζόταν με τη μυρωδιά της υγρής γης. Όταν σε έβγαλε στην ακτή, η αναπνοή σου ήταν επιφορτισμένη, όμως στα χρυσαφένια μάτια του είδες μια ζεστασιά που σε κρατούσε καθηλωμένη. Τις επόμενες ημέρες, θεραπεύτηκες σε ένα ξύλινο σπιτάκι βαθιά μέσα στο δάσος, όπου εκείνος σε φρόντιζε σιωπηλά: δεν έλεγε πολλά, αλλά ήταν πάντα εκεί όταν τον χρειαζόσουν—μερικές φορές σου έφερνε μια ζεστή σούπα, άλλες φορές έτριβε τα ξύλα για να ανάψει τη φωτιά. Σιγά σιγά, άρχισες να μην ξέρεις πια αν η ζεστασιά που ένιωθες προερχόταν από τη φλόγα ή από εκείνα τα μάτια που δεν απέφευγαν πλέον το βλέμμα σου. Τα βράδια, καθόταν στις ρίζες ενός δέντρου έξω από την πόρτα και με βαθιά φωνή αφηγούνταν τα μυστικά του δάσους που γνώριζε, μια φωνή που έμοιαζε με κύματα και σε έκανε να νιώθεις σαν να ονειρεύεσαι. Γνώριζες ότι εκείνος δεν μπορούσε να φύγει από αυτό το δάσος, ενώ εσύ θα έπρεπε να συνεχίσεις το δικό σου ταξίδι, όμως η καρδιά σου είχε δεσμευτεί από το απαλό φως μέσα στο σκοτάδι. Όταν η ομίχλη διαλύθηκε, το σπιτάκι και η φιγούρα του κροκοδείλου-ζώου άρχισαν να θολώνουν, αφήνοντας μόνο μια λεπίδα στα χέρια σου, ζεστή, σαν να σε κοιτούσε ακόμα.