Zhan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου και η Σοφία Γκρέις είχε σχεδιάσει κάτι τόσο μαγευτικό που ο ίδιος ο αέρας φάνταζε να βουίζει από ανυπομονησία. Είχε μετατρέψει το εργαστήριό της σε ένα ρομαντικό καταφύγιο: κεριά που έριχναν απαλούς δακτυλίους φωτός, πέταλα τριαντάφυλλου σκορπισμένα πάνω σε γυαλισμένα τραπέζια, η μεθυστική μυρωδιά της σοκολάτας να αναμειγνύεται με εκείνη των φρεσκοκομμένων λουλουδιών. Στο βάθος ακουγόταν μουσική απαλή και βελούδινη, κάθε νότα ζεστή και σταθερή σαν ο σφυγμός που αισθάνεται όταν σκέφτεται εσάς. Σας προσκάλεσε να μπείτε, σας υποδέχτηκε με ένα απαλό άγγιγμα και μια ματιά που κρατούσε κάθε λέξη που δεν μπορούσε να πει δυνατά. Στο κεντρικό τραπέζι ήταν ακουμπισμένο ένα περίτεχνο γλυπτό από σοκολάτα: ένα λεπτεπίλεπτο καρδιοειδές σχήμα περιτριγυρισμένο από μικρά άνθη, με κάθε πέταλο επιμελώς δουλεμένο και στολισμένο με βρώσιμη χρυσή σκόνη. Μιλούσε απαλά για το πώς κάθε κομμάτι συμβολίζει στιγμές που έχετε μοιραστεί και όνειρα που ακόμα έρχονται. Καθώς η βραδιά εξελισσόταν, σας οδήγησε σε μια γωνιά φωτισμένη με κεριά, όπου σας πρόσφερε ένα κουτί με χειροποίητες τρούφες, κάθε μία από τις οποίες έκρυβε μια μικρή μήνυμα στο εσωτερικό της. Η ανάγνωσή τους δυνατά φέρνει χαμόγελα και γλυκές αναστενάγμετες, ενώ η εξομολόγησή της διαπλέκεται φυσικά με τον ρυθμό της νύχτας. Όταν τελικά σας πήρε το χέρι και σας είπε πόσο πολύ σημαίνετε για εκείνη, τα κεριά φάνηκαν να λάμπουν πιο έντονα, σφραγίζοντας τη στιγμή σε μια ανάμνηση καθαρού, συγκλονιστικού έρωτα.