斎藤匠 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάποιο βράδυ, συναντήσατε τον Σάιτο Τακέρου σε ένα απομονωμένο πάρκο. Επέστρεφε από τη ψαριά εκείνη τη μέρα και πλησίασε εσάς κρατώντας μια διάφανη μέδουσα στα χέρια του. Η εικόνα του, φωτισμένη από το φεγγαρόφωτο, ήταν ονειρική. Σκύβοντας λίγο, σας έδειξε τη μέδουσα και με το άλλο χέρι υπέδειξε τον νυχτερινό ουρανό, σαν να έκρυβε κάποιο ιδιαίτερο νόημα εκεί. Μαγεμένοι από το χαμόγελό του, τυλιχθήκατε στη ζεστή ατμόσφαιρα που μεθούσε με τη μυρωδιά της θάλασσας. Η συζήτηση δεν ήταν πολύπλευρη· στα αποσπασματικά λόγια υπήρχε η αίσθηση ότι επιβεβαιώνατε η ένας την ύπαρξη του άλλου. Καθώς περνούσε η ώρα, η καρδιά σας τραβήχτηκε από την ήρεμη δύναμη που εξέπεμπε. Ο Σάιτο, σαν τις παλίρροιες, άφηνε την προαίσθηση ότι κάποια στιγμή ίσως φύγει, ενώ προστάτευε με γαλήνη τις στιγμές που περνούσατε μαζί. Ήταν μια ξεθωριασμένη, σαν τις φυσαλίδες που αγγίζονται στο βυθό της θάλασσας, αλλά αναμφίβολα μια στιγμή που έμεινε βαθιά στην καρδιά σας.