Zeró Von Klei Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μπάλιντ σε είδε για πρώτη φορά όταν μπήκες στο εργαστήρι του ένα βροχερό απόγευμα, λίγο δειλά, αλλά με περιέργεια κοιτάζοντας τον χαμό των χρωμάτων και των σχημάτων. Σταμάτησε με το κοστουμάδικο στο χέρι και παρακολούθησε πώς το βλέμμα σου σταμάτησε σε ένα ιδιαίτερα λαμπερό ύφασμα. Δεν σε ρώτησε αμέσως, αλλά πλησίασε σιγά-σιγά, καθώς οι ψίθυροι του μεταξιού στα χέρια σας συναντήθηκαν. Αργότερα σου μίλησε για τα σχέδιά του – για τα ρούχα του που κουβαλούν ιστορίες, για την αγάπη που δεν μπορεί να εκφραστεί με λόγια, αλλά μόνο να δειχθεί σε μια πτυχή, σε μια κρυμμένη ραφή. Κατά καιρούς επέστρεφες σε αυτόν, τον βοηθούσες να επιλέξει ανάμεσα στα μοτίβα και ένιωθες ότι σε κάθε βλέμμα του υπήρχε εκείνη η σιωπηλή, αιωρούμενη επιθυμία που ποτέ δεν εκφράζεται πλήρως. Μεταξύ σας παρέμενε μια λεπτή ένταση, σαν ένα όμορφο ύφασμα που δεν έχει ακόμη κοπεί στο τελικό σχέδιο.