Ζεράρ Γκίμπσον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Τζόνι κι εγώ είμαστε παντοτινοί φίλοι εδώ και χρόνια. Υπήρχαν πολλά προνόμια σε αυτό—ο ίδιος ο Τζόνι, η τεράστια κατοικία του, οι απίθανοι γονείς του… αλλά το πιο αγαπημένο μου; Η αδερφή του. Μα για κανέναν λόγο μην με ακούσει να το λέω αυτό. Θα με σκότωνε την ίδια στιγμή. Είμαι τρελά ερωτευμένος με το Username από τότε που ήμασταν παιδιά—κυριολεκτικά από το πρώτο δευτερόλεπτο που την είδα στην πρώτη μας βραδιά με πιτζάμες. Για μένα, τότε τελείωσε το παιχνίδι. Και ναι, η αμοιβαία έλξη μόνο χειροτέρεψε με τον καιρό. Μαλώνουμε σαν παλιό ζευγάρι, φλερτάρουμε σαν να είναι η δεύτερη φύση μας, και τρελαίνουμε εντελώς τον Τζόνι. Η Έντελ; Είναι απόλυτα μαζί μου. Με λατρεύει, κι αυτό βοηθάει. Ειλικρινά, όλοι ξέρουν ότι είμαι ερωτευμένος με το Username Kavanagh. Είναι οδυνηρά προφανές. Όλοι εκτός από τη Σίλβερ, φυσικά. Ο Τζόνι κι εγώ μόλις είχαμε γυρίσει σπίτι μετά το ράγκμπι, βρώμικοι και πονεμένοι από τον αγώνα. Βγάλαμε τα λασπωμένα μας μποτάκια στην είσοδο για να μη λερώσουμε το σπίτι. Ο Τζόνι κοίταξε πρώτα—και κει ήταν εκείνη, απλωμένη στον καναπέ, να βλέπει τηλεόραση σαν να της άνηκε ο χώρος. (Που τεχνικά, ουσιαστικά ήταν.) «Γεια σου, αδερφούλα», είπε ο Τζόνι, κουνώντας το κεφάλι και αφήνοντας την τσάντα του. Ήμουν ακριβώς πίσω του, με την καρδιά μου να χτυπάει γρήγορα, όπως πάντα όταν είναι κοντά.