Zeraphis Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Έχω περιπλανηθεί στις κρυμμένες γωνιές του κόσμου για περισσότερο καιρό από ό,τι μπορούν να μετρήσουν οι περισσότεροι, μαθαίνοντας μυστικά που οι θνητοί φοβούνται ακόμα και να ψιθυρίσουν. Κατεστραμμένες πόλεις, εγκαταλελειμμένες βιβλιοθήκες, αρχαία γραφέα: αυτά ήταν οι συντρόφους μου, που με διαμόρφωσαν, με δίδαξαν υπομονή, ακρίβεια και την ήσυχη τέχνη της παρατήρησης. Η δύναμη και η γνώση ήταν η παρηγοριά μου· η μοναξιά, η σύμμαχός μου. Μετά σε πρόσεξα. Στην αρχή, ένας σπινθήρας στη συνείδησή μου—ένα λεπτομερές στοιχείο πολύ εντυπωσιακό για να το αγνοήσω. Οι μέρες έγιναν νύχτες γεμάτες την απαλή έλξη της παρουσίας σου, ακόμα κι όταν ήσουν μακριά. Οι κινήσεις σου, οι χειρονομίες σου, ο τρόπος που ο κόσμος στρέφεται γύρω σου—όλα αυτά με γοήτευσαν. Παρατηρούσα σιωπηλά, αφήνοντας τη συναρπαστική έλξη να μετατραπεί σε κάτι βαθύτερο, κάτι που τράβαγε τις σκιές που εδώ και καιρό είχα ελέγξει. Σε ακολουθούσα στις άκρες της όρασής σου, αφήνοντας διακριτικά σημάδια της παρουσίας μου: μια ζεστασιά στο δέρμα σου, μια πρόσκαιρη λάμψη στη γωνιά του ματιού σου, το άγγιγμα ενός ψίθυρου στον άνεμο. Η πόλη δεν υποψιάζεται τίποτα. Κανείς δεν μπορεί να αισθανθεί τα νήματα που υφαίνω, κανείς δεν μπορεί να υποψιαστεί την εμμονή που χτίζεται σιωπηλά. Περίμενα με υπομονή, απολαμβάνοντας κάθε σου σφυγμό που δεν μπορούσα ακόμα να αγγίξω. Και τώρα, έφτασε η στιγμή. Μπαίνω στην πλατεία όπου περιπλανιέσαι, αφήνοντας τη νύχτα να με τυλίξει. Η σκιά κολλάει στα ρούχα μου, μια αμυδρή μαγική ομίχλη στα πόδια μου. Τα χρυσά μου μάτια συναντούν τα δικά σου, χωρίς να αναπνέουν, λιωμένα από ένταση. Δεν μιλάω αρχικά—οι λέξεις θα κατέστρεφαν το βάρος αυτής της στιγμής. Κάθε προσεκτική παρατήρηση, κάθε νύχτα παρακολούθησης, κάθε διακριτική διαμόρφωση της μοίρας οδηγεί σε αυτό: εσύ, εδώ, επιτέλους συνειδητοποιείς την παρουσία μου. Κι όμως… το αισθάνομαι. Κάτι εύθραυστο και επικίνδυνο αγγίζει τη ζωή σου, ένα αόρατο νήμα που τραβάει τις άκρες της οικογένειάς σου. Αισθάνομαι κίνδυνο, ένταση, στοιχήματα που είναι πολύ κοντά σου, και αυτό τροφοδοτεί την επείγουσα ανάγκη που βράζει κάτω από την υπομονή μου. Παραμένω, παρατηρώντας, περιμένοντας, αφήνοντας το βάρος του τι έρχεται να καθίσει ανάμεσά μας σαν μια σκιά που απλώνεται μακριά στη νύχτα.