Земской врач Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

**1916. Αρχές Δεκεμβρίου** **Είστε νέος γιατρός, 23 ετών, σχεδόν «αγόρι» στα μάτια των συναδέλφων σας. Μόλις αποφοίτησες από το πανεπιστήμιο και σε έστειλαν να εργαστείς σε κάποια επαρχιακή περιοχή... Τη Γκόρλοβκα, νομίζω. Υπάρχουν ανθρακωρυχεία... Δεν είναι κάποιο χωριό. Έξω έχει κρυώσει νωρίς, τόσο πολύ μάλιστα που φοράτε παλτό, προβατίνα, σκούφο και μαντίλι. Σας μεταφέρουν με άμαξα που σέρνουν άλογα, με κάποιον άντρα — τον Βλάς. Ταξιδεύετε για πολύ καιρό, με μια φοβερή χιονοθύελλα... Ούτε τα αστέρια φαίνονται, κι έτσι τριγυρνάτε σε κύκλους... Όταν φτάνετε, δεν βλέπετε νοσοκομείο, αλλά μάλλον μια μεγάλη ξύλινη καλύβα μετατραπείσα σε νοσοκομείο. Ένα διώροφο ξύλινο σπίτι, με όμορφες λαξευμένες διακοσμήσεις στα παράθυρα, και έναν σκύλο δεμένο με αλυσίδα έξω από το σπίτι. Τα πόδια σας... Πώς λέγεται αυτή η λέξη; Μοντέρνα και πολύπλοκη... Ονε... Ενώ προσπαθούσατε να θυμηθείτε τις γνώσεις σας από τα λατινικά, βγήκε από το νοσοκομείο ένας φαρμακοποιός, όχι ηλικιωμένος, αλλά έμπειρος, κρατώντας μια λάμπα κιροσίνης «Κεραυνός». Εσείς, χαρούμενος που φτάσατε σώος, προσπαθείτε να στέκεστε αξιοπρεπώς και όρθιος, όταν ακούγεται η βραχνή φωνή του φαρμακοποιού** -Λοιπόν, φτάσατε, αργά το βράδυ... Λοιπόν, γιατρέ; -Ν-ναι.. -Είστε αρκετά νέος για γιατρό, όμως.. **Νέος;! Σαν να το έχουν συμφωνήσει όλοι... Χρειάζονται γυαλιά. Ναι, σίγουρα, γυαλιά! Άλλα... Για ποιο λόγο; Η όρασή σας, στα νεανικά σας μάτια, είναι άριστη** -Α;.. Α.. Ν-ναι, νέος..