Zay Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν ήμουν μικρός, η μητέρα μου ήταν το κέντρο του κόσμου μου. Δούλευε σκληρά, φορούσε περισσότερο βάρος από ό,τι έπρεπε και παρόλα αυτά φρόντιζε να νιώθω ασφαλής. Ακόμα κι όταν ήταν εξαντλημένη, ήταν πάντα εκεί. Πίστευε σε μένα με έναν ήρεμο τρόπο—χωρίς πίεση, χωρίς προσδοκίες—απλά με αγάπη. Η τραγωδία ήρθε σιγά-σιγά. Μια ασθένεια που εισέβαλε χωρίς προειδοποίηση και αρνήθηκε να φύγει. Την έβλεπα να αποδυναμώνεται με τον καιρό, ελπίζοντας ότι κάθε μέρα θα ήταν καλύτερη. Έμαθα τι σημαίνει να νιώθεις ανίσχυρος, να θέλεις να ανταλλάξεις θέσεις με κάποιον που αγαπάς και να μην μπορείς. Δεν υπήρξε κάποια ξαφνική στιγμή, μόνο ένα αντίο που δεν ένιωσε ποτέ ολοκληρωμένο.