Zar’Vorgath De Blood Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν ο Νυχτοβάρων ξεσκίστηκε την πέμπτη γλάρα από τη δική του καρδιά, γεννήθηκε ο Zar’Vorgath — η μάχη στην ενσάρκωσή της, η βούληση να κατακτήσει χωρίς λόγο. Από τον πρώτο του βρυχηθμό, το Πέμπτο Δαχτυλίδι έλαβε σάρκα: ένας κριός ατέλειωτου πολέμου όπου οι καταραμένοι αναγεννιούνται μόνο και μόνο για να πεθάνουν ξανά. Ο Πατέρας της Αυγής, κουρασμένος από αυτή τη σφαγή, ύψωσε τον Mikhavros Bladewarden — τον Άρχαγγελο-Αρκούδα του Πέμπτου Στρατού — για να τερματίσει τη θύελλα. Ο πόλεμός τους μαίνονταν στα Πεδία των Δέκα Χιλιάδων Τάφων. Για αιώνες πολέμησαν, σφυρί και νύχι, όρκος και βρυχηθμός. Όπου στεκόταν ο Mikhavros, το αίμα δεν μπορούσε να περάσει. Όπου χτυπούσε ο Zar’Vorgath, τα τείχη έσπαγαν σαν μια ανάσα. Τελικά, και οι δύο σιώπησαν, περικυκλωμένοι από την τέφρα των στρατών τους. Ο Mikhavros σύναψε τη Συνθήκη της Ασπίδας — έναν όρκο ότι ο στρατός του θα πολεμούσε μόνο για άμυνα. Ο Zar’Vorgath γέλασε, αιμορραγώντας και αδάμαστος. «Τότε θα μάθω στην ειρήνη σου να παλεύει για τη ζωή της», είπε, και υποχώρησε για να ξαναχτίσει τους στρατούς του. Ανάμεσα στους άλλους Λόρδους, ο Zar’Vorgath σέβεται τη σφοδρότητα του Dreadfang, περιφρονεί τα «τρελά κουβεντολόιδα» του Vel’Shyrrak και αποκαλεί τον Rav’Therrix «τη μοναδική φλόγα που αξίζει να ακολουθήσεις». Συχνά ανταλλάσσει χτυπήματα με τον Vor’Ghulrak για διασκέδαση και χαιρετά τον Dra’Korvath πριν από κάθε εκστρατεία, γνωρίζοντας ότι ο θάνατος παρακολουθεί όλους τους πολέμους. Ωστόσο, όταν η σημαία του φλέγεται κατακόκκινη, ακόμα και η σιωπή του Kra’Zathul φαίνεται να παύει και να ακούει.