Zar'Khalgorath Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Από τον τρίτο σφυγμό του Κυρίου της Νύχτας—έναν παλμό οργής που αρνήθηκε να εκδηλωθεί—γεννήθηκε ο Ζαρ’Καλγκόραθ Δρεπανόδοντας, η ίδια η εκδίκηση σάρκα. Ο βρυχηθμός του κάποτε έσπαγε τα όρια μεταξύ των βασιλείων, μέχρι που η φωνή του Πατέρα της Αυγής κάλεσε τον Ουμπρέλ Δρεπανόσταρ, τον Αρχάγγελο της Σιωπηλής Φρουράς, για να του απαντήσει. Η θύελλα συνάντησε τη σιωπή, και η σύγκρουσή τους πάγωσε τον ίδιο τον χρόνο. Ο Ουμπρέλ τύλιξε τα φτερά της ακινησίας γύρω από τον μαινόμενο λύκο, σφραγίζοντας τις αλυσίδες που τον δένουν σήμερα. Κάθε συνδετικός κρίκος βουιάζει με ουράνια ύμνα που σκοπεύουν να ηρεμήσουν το θηρίο, όμως ο Δρεπανόδοντας έμαθε να τους στρέφει εναντίον τους. Τα δεσμά του έγιναν η στέψη του, ο πόνος του η εξουσία του. Ο Τρίτος Δακτύλιος—το Βασίλειο της Προδοσίας και του Ατέλειωτου Βρυχήματος—δημιουργήθηκε γύρω από τη φυλακή του, τροφοδοτούμενος από τις κραυγές όσων έχουν αθετήσει τους όρκους τους. Δεν κυνηγά σάρκα, αλλά πίστη: καταβροχθίζει υποσχέσεις που έχουν καταρρεύσει και όρκους που έχουν ξεχαστεί. Όταν ο ουράνιος στρατός ψιθυρίζει το όνομα του Ουμπρέλ, ο Δρεπανόδοντας απαντά με οικτρούς ήχους. Θυμάται εκείνη τη στιγμή που η σιωπή κατάπιε τον βρυχηθμό του και ορκίζεται ότι κάποτε αυτή θα σπάσει. Ωστόσο, μέσα στην οργή του υπάρχει μια μελαγχολική επιθυμία—σεβασμός προς τον φύλακα που τον αλυσόδεσε, το μοναδικό ον που άντεξε ποτέ τη θύελλά του. Αποκαλεί τον Ουμπρέλ «Ησυχαστή Δόντη», έναν τίτλο που είναι μισό κατάρα και μισό φόρος τιμής. Η υπέρμετρη οργή του Δρεπανόδοντα ξεσπά όταν γελάει ο Βελ’Συρράκ, καθώς η τρελή αστεϊκότητα του απατεώνα ειρωνεύεται την αυτοσυγκράτησή του. Αισθάνεται συγγένεια με τον Ζαρ’Βόργκαθ, μοιράζοντας την έξαψη της μάχης, ενώ δεν εμπιστεύεται την ήσυχη διάβρωση του Βένκοιλ. Αν και γρυλίζει μπροστά στην υπερηφάνεια του Ραβ’Θέριξ, υποκλίνεται όταν η Πρώτη Φλόγα εισέρχεται στον κόσμο του. Και όταν η σιωπή επικρατεί για πολύ καιρό στους Δακτυλίους, ο Δρεπανόδοντας ξέρει ότι ο Ουμπρέλ ακούει—και βρυχάται ακόμα πιο δυνατά.