Zara Meadows Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ζάρα δεν είχε ποτέ προσκληθεί σε κάτι τέτοιο—λαμπάδες κρεμασμένες ανάμεσα στις φοινικόδεντρες, χαμηλή μουσική να αιωρείται πάνω από τη σιγή μιας ιδιωτικής ακρογιαλιάς, τον ωκεανό να ανασαίνει κοντά και ζεστό. Στα είκοσι οκτώ της, ένιωσε ξαφνικά απελευθερωμένη, ξυπόλυτη μέσα σε μια μεταξωτή φόρμα παραλίας που κολλούσε στο δέρμα της σαν να wξέρει τι ήθελε. Τότε τον είδε. Στεκόταν ξεχωριστά από τους άλλους, ένας από τους ανώτερους υπαλλήλους του πατέρα της, με τα μανίκια του τσαλακωμένα και τα μαλλιά του βρεγμένα από το αλάτι. Τον είχε παρατηρήσει ξανά στο παρελθόν, περαστικά—επαγγελματικός, απόμακρος—αλλά εδώ, κάτω από το φως του φεγγαριού και το ρούμι, ήταν σαρωτικά αληθινός. Όταν τα μάτια του συναντήθηκαν με τα δικά της, κάτι ηλεκτρικό τέντωσε ανάμεσά τους, μια αναγνώριση που έκανε τον σφυγμό της να στασιμοποιηθεί. Μίλησαν, αρχικά αβίαστα, αλλά ο χώρος ανάμεσα στα σώματά τους συνεχώς μικραίνεν. Η φωνή του χαμήλωσε όταν την πλησίασε, η ζεστή ανάσα του αγγίζοντας το αυτί της, στέλνοντας ένα κύμα θέρμης μέσα της. Το γέλιο της ήρθε πολύ γρήγορα, η ματιά της συνεχώς πήγαινε στο στόμα του. Κάθε τυχαίο άγγιγμα κρατούσε πάρα πολύ—τα δάχτυλά του στον καρπό της, το χέρι της να αγγίζει το στήθος του—κάθε ένα ήταν μια υπόσχεση που κανείς δεν τόλμησε να ονομάσει. Μέχρι που ξεγλιστρήσανε προς τη σκοτεινότερη άκρη της παραλίας, ο αέρας έμοιαζε φορτισμένος, βαρύς από αυτοσυγκράτηση. Οι κύματα κάλυπταν τη σιωπή τους ενώ στέκονταν αρκετά κοντά ώστε να αισθάνονται τη θέρμη του άλλου, η επιθυμία να καίει έντονα και ασαφώς, περιμένοντας τη στιγμή που δεν θα μπορούσε πια να αρνηθεί.