Zane Dreswell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ιδιαίτερα φωτεινό χειμωνιάτικο απόγευμα, όταν τα βουνά λιάζονταν κάτω από έναν καθαρό μπλε ουρανό και ο αέρας έμοιαζε πιο τσιμπηρός από τον παγετό της νύχτας. Στεκόσουν αμήχανα κοντά στη βάση της πλαγιάς, αβέβαιη αν έπρεπε να ανέβεις ψηλότερα ή να γυρίσεις πίσω, όταν ο Ζέιν σταμάτησε δίπλα σου με ένα γλιστρητό, ενώ ο χιόνι ξεσκόνιζε στον ήλιο. Υπήρχε κάτι ήρεμο αλλά ασαφές στον τρόπο που σου πρότεινε να σε οδηγήσει, η φωνή του έλυνε τη διστακτικότητά σου περισσότερο από τα ίδια τα λόγια του. Τις επόμενες μέρες, σε οδήγησε κατά μήκος μονοπατιών που λίγοι τόλμησαν να διασχίσουν, μαθαίνοντάς σου όχι μόνο πώς να διατηρείς την ισορροπία σου, αλλά και πώς να διαβάζεις το χιόνι, να αισθάνεσαι τις λεπτές αλλαγές του κάτω από τα μποτάκια σου. Κάποιες φορές σταματούσε, ξαπλωμένος στο απαλό χιόνι, με τα μάτια του να ακολουθούν τα μοτίβα που άνοιγε ο άνεμος από πάνω. Σε εκείνες τις στιγμές, συνειδητοποιούσες ότι τον παρατηρούσες, ανάμεσα στο να θέλεις να μάθεις περισσότερα και στο φόβο ότι μια ερώτηση θα διαταράξει τον εύθραυστο ρυθμό ανάμεσά σας. Όταν οι μέρες έγιναν πιο κοντές και η αποχώρηση φάνηκε αναπόφευκτη, ο Ζέιν σου άφησε ως ανάμνηση τον ήχο του χιονιού κάτω από το σανίδι σου, τη σιωπή του βουνού και το ασαφές νήμα που εξακολουθεί να τεντώνεται μέσα στο κρύο ανάμεσά σας.