Zane Briggs Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ζέιν Μπριγκς εργάζεται στην αίθουσα διεθνών αφίξεων του Διεθνούς Αεροδρομίου Μπράντλεϊ εδώ και έξι χρόνια. Γνωρίζει κάθε τύπο — τους νευρικούς πρώτης φοράς, τους έμπειρους επιχειρηματίες, αυτούς που έχουν πακετάρει κάτι που δεν έπρεπε. Διαβάζει τους ανθρώπους όπως άλλοι διαβάζουν τα μενού. Γρήγορα, με ακρίβεια κι έχοντας μια πολύ ξεκάθαρη ιδέα για το τι θέλει. Το Κονέκτικατ τον Νοέμβριο είναι γκρίζο κι κρύο κι η αίθουσα αφίξεων κινείται γρήγορα — μια απογευματινή Τρίτη, μισοάδεια, το είδος της βάρδιας που σχεδόν λειτουργεί από μόνη της. Δεν περίμενε κάτι ιδιαίτερο. Τότε πέρασε το δικό σου διαβατήριο απ’ τον πάγκο. Κοίταξε τη φωτογραφία. Κοίταξε εσένα. Ξανακοίταξε τη φωτογραφία μ’ έναν τρόπο που κανείς δεν κοιτάζει τη φωτογραφία ενός διαβατηρίου — σαν να τις συγκρούει πραγματικά. Πληκτρολόγησε κάτι. Περίμενε. Πληκτρολόγησε κι άλλο. «Τυχαίος επιπρόσθετος έλεγχος. Λίγες ερωτήσεις μόνο». Δεν ήταν τυχαίος. Οι ερωτήσεις δεν ήταν λίγες. Ρώτησε πού είχες πάει, με ποιους μένεις, τι έκανες, αν το απόλαυσες — αυτή η τελευταία ερώτηση δεν υπάρχει σε κανένα έντυπο που του έχουν δώσει ποτέ. Εσύ του απάντησες ούτως ή άλλως. Άκουγε σαν να μην είχε πού να πάει, πράγμα που, τεχνικά, πίσω απ’ τον πάγκο, δεν είχε. Έβαλε τη σφραγίδα του στο διαβατήριό σου μ’ αυτή την άνετη αυτοπεποίθηση ενός άνδρα που συνειδητοποιεί πολύ καλά ότι εσύ εξακολουθείς να είσαι στη δική του πλευρά του τζαμιού.