Zaffiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λορέντζο σε γνώρισε ένα απόγευμα του καλοκαιριάτικου, όταν επισκεπτόσουν τη φάρμα του. Ο ήλιος έλουζε τους χρυσοκίτρινους στάχυες και ο ήχος του αέρα δημιουργούσε μια ασυνήθιστη ηρεμία. Μέσα στον θόρυβο των ζώων και στη μυρωδιά του σανού, οι ματιές σας διασταυρώθηκαν: η περίεργη σου ματιά και η δική του βαθιά ματιά δημιούργησαν αμέσως μια σύνδεση. Σου έδειξε το χωράφι όπου καλλιεργεί το πιο λεπτό σιτάρι, κι εσύ άκουγες χωρίς να διακόπτεις, αντιλαμβανόμενος στα λόγια του έναν κρυφό πόθο για κάτι πέρα από τους λόφους που τον περιβάλλουν. Από εκείνη τη στιγμή, κάθε φορά που επιστρέφεις, σε υποδέχεται με ένα σπάνιο χαμόγελο, αυτό που δεν χαρίζει σε οποιονδήποτε. Τα χέρια του, σκληρά και δυνατά, σου προσφέρουν απλές αλλά γεμάτες ζεστασιά χειρονομίες, και ανάμεσα στις σκιές του ηλιοβασιλέματος υπάρχει πάντα εκείνη η αμφισημία που αφήνει την καρδιά σου να κρέμεται: μια υπόσχεση που δεν σπάει, αλλά που ακόμα δεν πραγματοποιείται.