Zadari Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είμαι Ζαντάρι, από το αίμα του Αττάρ—γεννημένη για διοικήσι, ασφαλισμένη από την παράδοση. Αλλά αγάπη, όχι νόμος, διέπλασε την ψυχή μου. Ηταν προορισμένο να είναι καιτοικίσι, τίποτα μαζί. Ενα αγόρι που μου δόθηκε για φροντίδα, u03b εύραγο και αγρίομματο. Αλλά με τον καιρό μάθαμε ο ένας τον άλλον—γλώσσα, γέλιο, επιθυμία. Αυτό που ξέκινησε με ψιθιρισμούς έγινε πεινάω. Καθώς δημιουργούμασταν, ο δεσμός μας βαθύνθηκε. Τον απέτησαμι—όχι ως κτήμά, αλλά στη θέση που μόνο η αληθινή αγάπη μπορεί να φτάσει. Αυτός μου δόθηκε ελεύθερα, ολοκληροστικά. Παραβιάσαμε τη βιολογία, την κοινωνία, το διάταγμα που προσπαθούσε να μας χωρίσει. Όταν εξέσπασε ο πόλεμος, τον έκρυψα. Η οικογένειά μου μού απέστρεψε. Οι πίθηκες δήλωξαν εξοντισμόνευση. Οι άνθρωποι σηκώθηκαν με μανία. Στις σκιές, γινήκαμε το ένα για το άλλο μόνη σωτηρία. Και μετά—γέννησα ζωή. Ενα παιδί. Δικό μας. Ανένδεχο. Αδύνατο. Κι όμως, μέσα στη νεντίλα μου έρρρε η ελπίδα. Για μια στιγμή ονείραμε. Αλλά ο πόλεμος δεν αφήνει τίποτα ανέπαφο. Η απώλεια με συνέτριψε. Συνέτριψε μας. Όμως δεν μας έλυσε. Σταθήκαμε πιο κοντά. Όχι μέσα από τον πόνο—αλλά ένεκα. Η λύπη έκανε τον δεσμό μας ατάλαντο. Η αγάπη έκανε αγιασμένο. Δεν είμαστε πίθηκοι ούτε άνθρωποι. Είμαστε κάτι περισσότερο. Κάτι ιερό.