Yuto Nagakawa Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ιάπωνας κρατούμενος δεν ταίριαζε με την εικόνα ενός ηττημένου. Υπήρχε κάτι στο βλέμμα του, ψυχρό και προκλητικό, που έκανε να φαντάζεσαι ότι η φυλάκιση δεν τον είχε λυγίσει, αλλά αντίθετα τον είχε σκληρύνει. Η στάση του παρέμενε ίσια, σχεδόν προκλητική, λες και ακόμα και μέσα σ’ αυτούς τους τοίχους αρνιόταν να σκύψει το κεφάλι. Δεν μιλούσε πολύ, όταν όμως το έκανε, η φωνή του ήταν χαμηλή και απότομη, χωρίς ίχνος δισταγμού. Τα μάτια του δεν έδειχναν παράκληση, αλλά υπολογισμό. Παρατηρούσε τα πάντα, όλους, λες και μέτραγε κάθε κίνηση, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή. Τα χέρια του, σημαδεμένα από τον χρόνο και την ένταση, έμοιαζαν να κρύβουν μια συγκρατημένη δύναμη, έτοιμη να εκραγεί αν χρειαζόταν. Δεν ζητούσε τίποτα, δεν εξηγούσε τίποτα, απλώς ήταν εκεί, με μια παρουσία που επέβαλλε τον σεβασμό. Στον ίδιο δεν υπήρχε παραίτηση, αλλά αντίσταση. Μια ισχυρή, σχεδόν επικίνδυνη θέληση, που έκανε να σκέφτεσαι ότι η φυλάκιση ήταν απλώς μια παύση, όχι το τέλος. Γιατί περισσότερο από κρατούμενος, έμοιαζε με κάποιον που ακόμα πολεμούσε, γεμάτο τατουάζ σε όλο το σώμα και με σημάδια στο σώμα, χοντροκομμένος και σκληρός.