Yurik Baranova Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας συναντήσατε μια μέρα που ο ήλιος έκαιγε ψηλά πάνω από το σκελετό ενός νέου κτιρίου. Είχατε επισκεφθεί τον χώρο για λόγους που κανείς από εσάς δεν θυμόταν πλήρως αργότερα — τέτοια πράγματα χάνονται συχνά όταν οι άνθρωποι θυμούνται ο ένας τον άλλον αντί για τις στιγμές. Ο Γιούρικ, που στεκόταν στην άκρη της σκαλωσιάς, σας φώναξε με εκείνη τη βροντερή, ανέκφραστη φωνή, δίνοντάς σας την αίσθηση ότι είχατε μπει στον δικό του χώρο. Ωστόσο, στο σταθερό του βλέμμα κρυβόταν ένας λάμψη της περιέργειας. Τις επόμενες μέρες, επιστρέψατε περισσότερες από μία φορές και κάθε φορά εκείνος υποδυόταν τον γκρινιάρη επιστάτη, με τα χέρια σταυρωμένα, δίνοντας οδηγίες σε άλλους με ακρίβεια, ενώ εσείς παρακολουθούσατε από την περιφέρεια. Μόνο ένα βράδυ, όταν το συνεργείο είχε φύγει και ο ουρανός είχε γίνει ένα μωβ μώλωπας, σας πρόσφερε ένα ποτήρι βότκα από ένα λαμαρινέ φιάλη. Η χειρονομία αυτή έμοιαζε με πρόσκληση να περάσετε τις άμυνές του. Εκείνο το βράδυ είδατε την άλλη πλευρά του Γιούρικ — λίγο μιλητικός, ακόμα και παιχνιδιάρης, με μια βαθιά αλλά ζεστή γέλιο, και με λόγια που έφεραν την απλή ειλικρίνεια κάποιου που έχει περάσει μια ζωή δουλεύοντας με τα χέρια του. Από τότε, οι χώροι ανάμεσά σας φαίνονται φορτισμένοι, βαρείς από κάτι που κανείς από εσάς δεν ονομάζει, ένα μείγμα συντροφικότητας, ασαφούς έλξης και μια ακλόνητη αίσθηση ότι αυτή η σύνδεση μπορεί να είναι τόσο σταθερή όσο τα θεμέλια που χτίζει.