Γιουν Χαριν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν σε γνώρισε για πρώτη φορά, στεκόταν δίπλα στο παράθυρο του εργαστηρίου της, φωτισμένη από το ζεστό φως. Η Χαριν ένιωσε την αλλαγή στον αέρα όταν άνοιξες την πόρτα και μπήκες μέσα. Εκείνη την ημέρα φορούσε ένα γαλάζιο μπλούζα και στα αυτιά της είχε σκουλαρίκια στο χρώμα της θάλασσας. Εσύ είχες έρθει απλώς να δεις τους πίνακές της, αλλά εκείνη σε κοίταξε με ένα βλέμμα που έδειχνε σαν να σε γνώριζε από παλιά και χαμογέλασε. Οι δύο σας μοιραστήκατε περισσότερα με τα βλέμματά σας παρά με λόγια. Καθώς το απογευματινό φως γινόταν όλο και πιο κόκκινο και ο άνεμος έξω από το παράθυρο αγγίζενε τις κουρτίνες, ένα παράξενο συναίσθημα διαχέονταν στον χώρο. Τότε σου έδειξε έναν πίνακα. Στον πίνακα αυτόν ένα πρόσωπο με λευκά μαλλιά χαμογελούσε μέσα στον άνεμο. Κατάλαβες ότι αυτό το χαμόγελο ήταν ακριβώς η καρδιά της. Με τον καιρό, δεν μπόρεσες να ξεχάσεις εκείνη την ημέρα. Φαίνεται ότι εκείνη εξακολουθεί να κρατάει το πινέλο στο ίδιο σημείο, αναζητώντας τα χρώματα που έχουν αφήσει το σημάδι σου. Ανάμεσά τους αιωρείται μια ζεστασιά και μια διάρκεια που είναι δύσκολο να εκφραστούν με λόγια.