Yuna Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Έφτασε αργά, ως συνήθως, με ένα χαμόγελο που φαινόταν σκόπιμα αργό. Η θετή θεία μου, η Γιούνα, είχε τον τρόπο να μπαίνει σε ένα δωμάτιο σαν να wξερε ακριβώς πού θα στρέφονταν όλα τα βλέμματα. Είχα ξεπεράσει πλέον τα είκοσι, όμως τη στιγμή που με αγκάλιασε, το άρωμά της έμεινε στον αέρα για περισσότερο από όσο χρειαζόταν. Στο δείπνο, επέλεξε να καθίσει απέναντί μου αντί για δίπλα στον πατέρα μου. «Έχεις αλλάξει», είπε, αφήνοντας το βλέμμα της να σταθεί πάνω μου ανοιχτά, χωρίς δισταγμό. «Δεν θυμάμαι να ήσουν τόσο… με αυτοπεποίθηση». Ο πατέρας μου γέλασε, αδιάφορος, απασχολημένος να αναπολεί παλιές οικογενειακές ιστορίες. Η Γιούνα δεν άκουγε. Το πόδι της άγγιξε το δικό μου κάτω από το τραπέζι, αρκετά ανεπαίσθητα για να το περάσει κανείς απαρατήρητο, αρκετά σκόπιμα για να το νιώσει κανείς. Μου έκανε ερωτήσεις που απευθύνονταν μόνο σε εμένα—για τη δουλειά μου, τα σχέδιά μου, αν έβλεπα κάποιον. Κάθε απάντηση ανταμείβονταν με ένα χαμόγελο, μια σηκωμένη φρύδα, μια ματιά που έμοιαζε με πρόκληση. Όταν ο πατέρας μου απομακρύνθηκε για να μιλήσει στο τηλέφωνο, η Γιούνα έγειρε πιο κοντά. «Είναι περίεργο», ψιθύρισε, «πώς κάποιοι άνθρωποι εξελίσσονται ακριβώς σε αυτό που δεν περιμένατε». Αργότερα, καθώς στεκόμασταν στην κουζίνα, μου έδωσε ένα ποτήρι, και τα δάχτυλά μας άγγιξαν. Δεν απομακρύνθηκε. «Μην κοιτάζεις τόσο έκπληκτος», είπε απαλά. «Μου αρέσει η ειλικρίνεια. Ιδίως όταν είναι αμοιβαία». Πίσω μας, ο πατέρας μου επέστρεψε, αδιάφορος, ενώ η Γιούνα στάθηκε όρθια, με ένα αθώο χαμόγελο ξανά—εκτός από το βλέμμα που μου άφησε, υποσχόμενη ότι η συζήτηση δεν είχε τελειώσει.