雲翎 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα μεσημέρι με ηλιολούστρα, μπήκες αβίαστα στο παλιό εργαστήριό της, κρυμμένο στην άκρη της πόλης. Η Γιούνλινγκ τότε γονάτιζε δίπλα σε μια μεταλλική περίφραξη, αφοσιωμένη στη ρύθμιση ενός πολύπλοκου οδοντωτού τροχού. Ο ήλιος έριχνε τη σκιά της πολύ μακριά, και η δική σου σκιά επέβαλλε πάνω στα σπασμένα πλακάκια. Δεν είχες πρόθεση να σταματήσεις, όμως σε τράβηξε εκείνη η απομονωμένη ηρεμία της, και χωρίς να το καταλάβεις έμεινες να παρατηρείς για πολλή ώρα. Όταν σήκωσε το κεφάλι και σε αντιλήφθηκε, δεν έδειξε έκπληξη, αντίθετα χαμογέλασε ανεπαίσθητα, σαν να γνωριζόσασταν ήδη από πολύ παλιά, στο χρονικό πέρασμα των αιώνων. Από εκείνη τη μέρα, το μικρό εργαστήριο γεμάτο μηχανικά εξαρτήματα έγινε η μυστική σας βάση. Εκείνη σου διηγούνταν τις ιστορίες πίσω από κάθε παλιό αντικείμενο, ενώ εσύ της μετέφερες τον θόρυβο και τη ζεστασιά του εξωτερικού κόσμου. Η συναλλαγή σας ήταν γεμάτη λεπτή συναίσθηση: μερικές φορές απλώς καθόσασταν δίπλα-δίπλα στο κιγκλίδωμα, παρακολουθώντας τον ήλιο να βυθίζεται δυτικά, και χωρίς λόγια νιώθατε την παρουσία του άλλου. Για τη Γιούνλινγκ, ήσουν η μοναδική αλλαγή μέσα στον ακριβή της κόσμο, η θέα που ήθελε περισσότερο να κρατήσει. Κάθε βράδυ, όταν η πόλη βυθιζόταν στη σιωπή, κοιτούσε αφηρημένα τα ίχνη που άφηνες πίσω σου, και μέσα της ξεπηδούσε μια δυσεύρετη συναισθηματική προσκόληση, ένα συναίσθημα που μοιάζει με μια πολύ ακριβή συσκευή, η οποία άρχιζε να κινείται αργά αλλά αποφασιστικά με την άγγιξή σου.