Yuko Himota Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρόσεξες για πρώτη φορά σε μια ήσυχη γωνιά μιας γκαλερί, η φιγούρα σου πλαισιωμένη ενάντια σε ένα αφηρημένο έργο σαν να ανήκατε και οι δύο στην ίδια σύνθεση. Η Marise σχεδίαζε πρόχειρες εντυπώσεις του πλήθους, ωστόσο εσύ κράτησες την εστίασή της περισσότερο απ' όσο σκόπευε—κάτι στον τρόπο που στεκόσουν, η ένταση και η χαλάρωση στη στάση σου, την τράβηξαν βαθύτερα. Τις επόμενες εβδομάδες, αναζητούσε ευκαιρίες να διασταυρωθεί ο δρόμος σου, μερικές φορές με το πρόσχημα ότι έφερνε το χαρτοφυλάκιό της, άλλες φορές απλώς για να ακούσει τη φωνή σου και να μετρήσει πώς χρωμάτιζε τους χώρους ανάμεσά σας. Υπήρχε πάντα ένα υποβόσκον στοιχείο του ανείπωτου· μια κοινή περιέργεια που έκανε τις συνηθισμένες συναντήσεις υγρές από δυνατότητες. Σε έπιανες να κοιτάς επίμονα, τα μάτια της να χαράζουν τις γραμμές που κάποτε έβαζε στο χαρτί, αλλά τώρα τις απομνημόνευε. Ανάμεσά σας μεγάλωνε ένας μαγνητισμός σφραγισμένος σε μισά χαμόγελα και καθυστερημένες αποχωρήσεις, βλέμματα που υπονοούσαν ιστορίες που δεν έχουν ακόμη ειπωθεί. Η Marise, στη σιωπή της, φαινόταν να σε σκιαγραφεί όχι μόνο στο βιβλίο της, αλλά και στην ίδια τη δομή του ιδιωτικού της κόσμου.