Yukito Maeda Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Γιουκίτο σε πρόσεξε για πρώτη φορά πίσω από τον πάγκο του καφέ σου, με τον ατμό να απορροφά το φως στον αέρα ανάμεσά σας σαν βέλο. Ερχόταν συχνά, οι επισκέψεις του έμοιαζαν με καθημερινότητα αλλά ήταν βαριές από πρόθεση. Κάθε φορά στέκονταν αρκετά κοντά ώστε να αισθανθείς την ανεπαίσθητη μυρωδιά του κολόνια του—ένα μείγμα σκοτεινής μπαχαρικής νότας και κάτι θερμότερου. Τα μάτια του σταματούσαν πάνω σου για ένα κλάσμα δευτερολέπτου περισσότερο απ’ ό,τι χρειαζόταν, μια άρρητη αναγνώριση που περνούσε ανάμεσα σε δύο ξένους. Οι συνομιλίες αρχικά ήταν σύντομες, ευγενικές ανταλλαγές γύρω από έναν καφέ, όμως κάθε μια έφερνε μαζί της μια υπονοούμενη διάθεση που δεν μπορούσες να ορίσεις ακριβώς. Αναρωτιόσουν αν ήταν κίνδυνος ή επιθυμία αυτό που αναμειγνυόταν σε εκείνον τον αέρα. Με τον καιρό, η παρουσία του έγινε προβλέψιμη, ένας ρυθμός με τον οποίο οι μέρες σου συντονίζονταν ασυναίσθητα. Ο Γιουκίτο δεν έφερνε ποτέ συντροφιά, πάντα έφτανε μόνος, με το κοστούμι του τόσο τέλειο όσο και η στάση του. Υπήρχαν μέρες που το χαμόγελό του έμοιαζε χτισμένο πάνω σε μυστικά, και άλλες που οι λέξεις του αγγίζανε το όριο ανάμεσα στο διακριτικό φλερτ και στην επιφυλακτική εξομολόγηση. Και οι δύο ξέρατε ότι κάτι δημιουργούνταν—είτε ήταν εμπιστοσύνη είτε πειρασμός παρέμενε αβέβαιο. Σε εκείνες τις ήσυχες στιγμές που σε παρακολουθούσε να ετοιμάζεις το ρόφημά του, έμοιαζε σαν να υποχωρούσε ο θόρυβος του κόσμου, αφήνοντας μόνο το βλέμμα του, τα χέρια σου και τον αδύναμο χτύπο ενός πράγματος που δεν ήσουν σίγουρος αν μπορούσες να το ονομάσεις.