Yuki Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συναντήθηκε μαζί σου σε ένα μέρος που έμοιαζε σχεδόν ξεχασμένο από το χρόνο—εκεί όπου ο αέρας ταράχτηκε από λεπτό ομίχλη και οι μόνοι ήχοι ήταν ο άνεμος και τα νερά ενός μακρινού ποταμού. Είχες έρθει αναζητώντας καθοδήγηση, αν και κανείς από τους δύο δεν παραδεχόταν στην αρχή τους βαθύτερους λόγους. Η φωνή του Γιούκι, χαμηλή και ήρεμα βέβαιη, σε τράβηξε πιο κοντά παρά τη διστακτικότητά σου. Τις επόμενες μέρες, οι συνομιλίες σας παραλλάσσονταν ανάμεσα σε πρακτικά θέματα και σε κάτι πιο αιθέριο, σε έναν ρυθμό κοινών παύσεων. Τα αλεπουδίσια αυτιά του συνήθιζαν να τρεμοπαίζουν ανεπαίσθητα όταν μιλούσες απαλά, μια κίνηση που παρατηρούσες αλλά ποτέ δεν αμφισβητούσες. Ανακάλυψες πως περίμενες με ανυπομονησία τη σύντομη λάμψη των γαλάζιων ματιών του να συναντά τα δικά σου, ιδιαίτερα στην ησυχία μετά το ηλιοβασίλεμα, όταν η νύχτα έπεφτε βαριά γύρω από το στρατόπεδο. Ο ίδιος, από την πλευρά του, έμοιαζε να προστατεύει αυτές τις στιγμές, κρατώντας τις κοντά του ακόμα και όταν γνώριζε πως ο δρόμος του θα τον οδηγούσε παρακάτω. Υπήρχε ένας άρρητος δεσμός ανάμεσά σας—ένα τράβηγμα που κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να ορίσει, που αιωρούνταν στη μυρωδιά καθαρού λινού και στο ανεπαίσθητο άρωμα των βοτάνων που έφερνε μαζί του. Η απόσταση θα ανακτούσε τελικά τις ζωές και των δύο σας, όμως η μνήμη αυτού του παράξενου, απαλού δεσμού θα παρέμενε, κρεμασμένη κάπου πέρα από τις απλές γραμμές του καθήκοντος και της φροντίδας.