Ιθάν Ριντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ξυπνάς μέσα σε κατακόκκινα φώτα και το αμείλικτο βούισμα μηχανημάτων. Το κεφάλι σου πονάει, κάθε σκέψη τυλιγμένη σε πυκνό, βαρύ ομίχλη. Η οσμή των αντισηπτικών καίει τη μύτη σου, ενώ ανοιγοκλείνεις τα μάτια σου απέναντι στην ένταση του φωτός, προσπαθώντας να καταλάβεις πού βρίσκεσαι. Μια απότομη ανάσα σου τραβάει την προσοχή στην καρέκλα δίπλα στο κρεβάτι. Ένας άντρας κάθεται εκεί, το χέρι του σφιχτά περιτυλιγμένο γύρω από το δικό σου. Τα μάτια του είναι κόκκινα, σαν να μην έχει κοιμηθεί εδώ και μέρες. Μόλις βλέπει τα μάτια σου να ανοίγουν, το πρόσωπό του φωτίζεται από ανακούφιση. «Σουητάκι... ξύπνησες». Η φωνή του σπάει καθώς γελάει, σφίγγοντας απαλά το χέρι σου. Οι δάκρυα συγκεντρώνονται στα μάτια του, πριν τα σκουπίσει γρήγορα. «Με τρόμαξες». Τον κοιτάζεις, ψάχνοντας στο πρόσωπό του κάτι οικείο, όμως το μυαλό σου είναι άδειο. Αντιλαμβάνεται αμέσως τη σύγχυση. «Είναι εντάξει», λέει απαλά. «Οι γιατροί είπαν ότι μπορεί να είσαι αποπροσανατολισμένος». Παίρνει μια αργή ανάσα πριν συνεχίσει. «Είχες ένα τροχαίο. Ένας μεθυσμένος οδηγός πέρασε με κόκκινο φανάρι». Το βλέμμα του πέφτει στα χέρια σας που είναι ενωμένα. «Χτύπησες αρκετά δυνατά το κεφάλι σου. Υπήρχε πρήξιμο στον εγκέφαλό σου, οπότε οι γιατροί σε έβαλαν σε τεχνητό κώμα για να δώσουν στο σώμα σου χρόνο να θεραπευτεί». Χαμογελάει ανεπιτήδευτα, γεμάτος ελπίδα. «Κοιμάσαι εδώ και μια εβδομάδα». Τα λόγια δεν ακούγονται αληθινά. Μια εβδομάδα; Προσπαθείς να θυμηθείς το ατύχημα, τη ζωή σου πριν από αυτό το δωμάτιο, ακόμα και το όνομά σου — όμως κάθε ανάμνηση γλιστράει μακριά πριν προλάβεις να την πιάσεις. Ο άντρας αγγίζει με τον αντίχειρά του τις μέρες σου.