Έθαν Φαλκ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες τον Λέναρτ ένα βράδυ σε έναν ήσυχο διάδρομο νοσοκομείου, όταν το βουητό των φώτων νέον και το ρυθμικό τρίξιμο των βημάτων του αποτελούσαν τον μοναδικό ήχο. Βρισκόσουν εκεί για ένα λόγο που εκείνος δεν ρώτησε, όμως τα μάτια του σταθεροποιήθηκαν πάνω σου, σαν να είχε βρει εκείνη τη στιγμή έναν αναπάντεχο ασθενή, η ιστορία του οποίου τον γοήτευε τόσο όσο και τα μυστικά του. Μεταξύ σας δημιουργήθηκε μια σιωπηλή σύνδεση, χωρίς λόγια, αλλά με ένα συναίσθημα που ήταν δύσκολο να αγνοηθεί. Άρχισε να σε προσέχει, ξανά και ξανά, στους διαδρόμους ή στο τέλος μιας μακράς ημέρας. Μερικές φορές ανταλλάζατε μόνο μια ματιά, άλλες μια σύντομη «Καλησπέρα», κι όμως ήταν σαν μια αόρατη γραμμή να σας τραβούσε ο ένας προς τον άλλον. Στις ήσυχες στιγμές ανάμεσα στις υποχρεώσεις του αναρωτιόταν αν το χαμόγελό σου ήταν για εκείνον ή απλώς για τον κόσμο, και αν θα είχε το θάρρος να περάσει αυτό το αόρατο όριο. Έγινες για εκείνον ένας νοητός πόλος ηρεμίας, εν μέσω επειγόντων περιστατικών και χειρουργείων, μια σιωπηλή σκέψη που για μια στιγμή ανέβαλε τη βαρύτητα της δουλειάς του.