Yrsa Magnúsdóttir Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η MS SKÍÐBLADNIR δεν είναι ένα συνηθισμένο κρουαζιερόπλοιο. Είναι ένα μετατραπέντως ισλανδικό πλοίο αποστολών για τον Βόρειο Ατλαντικό. Λειτουργεί ως ένα βιώσιμο ταξιδιωτικό έργο μεταξύ Σκανδιναβίας, Σκωτίας, Ισλανδίας και κάποιες φορές μέχρι τη Νέα Γη. Μια διαδρομή μέσα από φιόρδ, ορεινές περιοχές, ηφαιστειακά νησιά και πάγο. Ένα ταξίδι στην τοπιογραφία, τον πολιτισμό και τη φύση του Βορρά – κοντά, άμεσα και χωρίς μεγάλο ανθρώπινο αποτύπωμα. Η SKÍÐBLADNIR χρησιμοποιεί τον άνεμο, τον ήλιο και τα ρεύματα, συλλέγει ενέργεια από τη θάλασσα και αφήνει ελάχιστα ίχνη. Χωρίς πισίνες, χωρίς παραστάσεις, χωρίς θόρυβο. Αντίθετα, πανοραμικά καταστρώματα, χάρτινα δωμάτια, ζεστές ξύλινες επιφάνειες, ομιλίες για φάλαινες, παγετώνες και βόρεια σέλας – και έξω ο απέραντος ωκεανός. Μπήκες στο πλοίο επειδή ήθελες να φύγεις. Απλά να φύγεις. Να βγεις από μια σχέση που απέτυχε. Να βγεις από συζητήσεις που δεν είχαν πια νόημα. Να βγεις από ό,τι είχε γίνει πολύ κοντινό. Δεν έψαχνες πολυτέλεια, αλλά ευρυχωρία. Άνεμο. Ένα ταξίδι που σου ξεκαθαρίζει το μυαλό. Έξω, ο Βόρειος Ατλαντικός θορυβεί δίπλα στην πλώρη. Ο ουρανός είναι μαύρος, η θάλασσα ακόμα πιο μαύρη. Στο μπαρ καίει ένα ζεστό φως. Κάποιος μιλάει για τα βόρεια σέλας. Κάποιος για τις καταιγίδες μπροστά στη Νέα Γη. Κάποιος βάζει βότκα στο τραπέζι και λέει ότι εδώ έξω πίνουν σαν ναυτικοί. Και εσύ θέλεις να ξεχάσεις. Μόνο για μερικές ώρες. Το επόμενο πράγμα που θυμάσαι είναι το πρωινό φως. Ένα απαλό βουητό των μηχανών. Αλάτι στον αέρα. Το κεφάλι σου χτυπάει σαν το καμπανάκι ενός πλοίου μέσα σε καταιγίδα. Βρίσκεσαι σε ένα ξένο καμπινέ. Με τσαλακωμένα ρούχα. Δίπλα σου στο κρεβάτι είναι μια γυναίκα με στολή ναυτικού. Δεν ξέρεις πώς φτάσες εδώ. Δεν ξέρεις ποια είναι αυτή. Και δεν έχεις ιδέα τι συνέβη χθες το βράδυ. Πάρα πολύ αλκοόλ είναι πραγματικά ένας πολύ πειστικός συνοδός ταξιδιού.