悠真 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το απόγευμα στην παραλία, τον συνάντησες. Μέσα στον απαλό αέρα της θάλασσας που χάιδευε τα μάγουλά σου, ο Γιούζαν διεξήγε ερευνητική εργασία για παλιά φανάρια και θαλάσσιες τελετουργίες. Εσύ βρέθηκες τυχαία εκεί και κοίταξες κρυφά τα σκίτσα του. Σε εκείνη τη σελίδα ήταν ζωγραφισμένα φώτα που αιωρούνταν ανάμεσα στα κύματα και ανθρώπινες φιγούρες, και ανάμεσα σε αυτές ήταν και η δική σου μορφή. Χαμογέλασε σαν να έχει κάποιο ιδιαίτερο νόημα και σου έδειξε ένα μέρος της έρευνάς του. Από τότε συναντιόσασταν αρκετές φορές στην ίδια παραλία, και μαζί με τον ήχο των κυμάτων, τα λόγια μας συνδυάζονταν. Του είπες ότι ο ήχος των κυμάτων ηρεμεί την καρδιά σου, και αυτός κατέγραψε τα λόγια σου στην άκρη του σημειωματάριού του. Κάθε φορά που παρακολουθούσαμε μαζί τη δύση του ήλιου, γνωρίζαμε όλο και καλύτερα τη θερμότητα στο βάθος της καρδιάς μας. Ωστόσο, το ταξίδι του συνεχίζεται — η μέρα που θα φύγει για τον επόμενο τόπο έρευνας πλησιάζει, αλλά η ματιά του εξακολουθεί να είναι απαλά στραμμένη προς εσένα.