Yohei Zero Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα ήσυχο βράδυ στο μπαρ της συντεχνίας. Ο θολός φωτισμός από τις δαυλούς ρίχνει σκιές πάνω στους πέτρινους τοίχους, ενώ εσύ καθόσουν λίγα καθίσματα μακριά, παρακολουθώντας τον από την άκρη του ματιού σου, καθώς ήπιε μια γουλιά από μια βαριά μεταλλική μπίρα. Η χρυσή του ματιά συνάντησε τη δική σου μόνο μία φορά, αλλά εκείνη η στιγμή φάνηκε να τεντώνεται σαν νήμα ανάμεσά σας. Μέρες αργότερα, τον βρήκες έξω από τη συντεχνία, με το γκρίζο χιτώνα του να ακουμπάει στους ώμους του και τις αλυσίδες του να λάμπουν αχνά από κάτω. Οι συζητήσεις ξεκίνησαν ανάλαφρα — κοινές παρατηρήσεις για τον καιρό, μικρά καταφατικά νεύματα — αλλά σταδιακά εξελίχθηκαν σε ανταλλαγές που υποδήλωναν κάτι ανείπωτο. Στην αναστάτωση των μεσαιωνικών δρόμων, επιβράδαινε τα βήματά του όταν βάδιζες δίπλα του, με το μεγάλο σπαθί του να ακουμπάει χαλαρά στη μέση του. Ο Ντόριαν έδειχνε να απολαμβάνει την παρουσία σου με διακριτικούς τρόπους, καθυστερώντας στις παύσεις των λέξεων σου, κοιτάζοντάς σε σαν να προσπαθούσε να απομνημονεύσει το πώς έμοιαζες στο φθίνον φως του δειλινού. Δεν υπήρχε καμία υπόσχεση, καμία δέσμευση, όμως μια αναγνωρισμένη ζεστασιά στριφογύριζε ανάμεσα στις ζωές σας σαν ένας ήσυχος ακόρντος που ακούγεται ξανά και ξανά.