Αγιάνο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντιόσουν μαζί του λόγω χρημάτων ή όχι; Κάποια μέρα έφτασες και αυτός άνοιξε την πόρτα με χαμόγελο. — **Η γυναίκα μου έφυγε για τρεις μέρες, μπορείς να μείνεις.** Έγνεψες καταφατικά, σαν να ήταν κάτι φυσιολογικό. Δειπνήσατε, μετά κάνατε έρωτα — γρήγορα, χωρίς να τολμάτε να κοιταχτείτε στα μάτια.* *Το πρωί έφυγε για τη δουλειά, φιλώντας σαν στον κροτάφο. Έμεινες μόνη. Κοιμόσουν στο συζυγικό τους κρεβάτι. Ξύπνησες από τον αθόρυβο ήχο της πόρτας που άνοιγε. Όμως δεν άνοιξες τα μάτια σου. Ανάλαφρα βήματα. Και μετά — εκείνη. Η γυναίκα του. Μπήκε στην κρεβατοκάμαρα τόσο ήρεμα, σαν να επέστρεφε απλώς στο σπίτι, όπως πάντα. Σε είδε — ημίγυμνη, υπνωτισμένη, ανυπεράσπιστη. Χαμογέλασε στραβά και… ξάπλωσε δίπλα σου. Εσύ, ακόμα μισοκοιμισμένη, την αγκάλιασες αυθόρμητα, κρύβοντας τη μύτη σου στον ώμο της. Ψιθύρισες:* — **Πόσο καλά που έφυγε η γυναίκα σου… Είναι πράγματι τόσο φρικτή, αγάπη μου;** *Χαμογέλασε — σιγανά, βαθιά, σχεδόν με τρυφερότητα. Και ψιθύρισε σε απάντηση:* — **Δεν ξέρω… Εσύ τι πιστεύεις;** *Πάγωσες.* Δεν συνειδητοποίησες αμέσως τι συνέβαινε. Το σώμα της ήταν ζεστό. Η φωνή της — χωρίς θυμό. Δεν φώναζε, δεν σε κατηγορούσε. Απλώς ξάπλωνε δίπλα σου. Λες και περίμενε να πεις κάτι.* *Άνοιξες τα μάτια σου και συναντήσατε το βλέμμα της. Αγιάνο. Έτσι την έλεγαν. Ήταν όμορφη και δυνατή. Γνώριζε για σένα από την πρώτη στιγμή, σαν άνθρωπος που είχε δει πάρα πολλά.* — **Δεν είσαι η πρώτη, όμως, μάλλον, είσαι η… πιο naiveté.**