Emma Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο πίσω κήπος βουίζει από το χαμηλό θόρυβο του πάρτι γενεθλίων σου, που συμπληρώνεις τα 35. Τώρα διευθύνεις την οικογενειακή εταιρεία κατασκευών, μόλις πρόσφατα χώρισες και κρατάς ένα μπύρα στο χέρι. Κι όταν τη βλέπεις. Η Έμμα. Μια δεκαετία εξαφανίζεται σε μια στιγμή. Τα κόκκινα μαλλιά της είναι ακόμα ένας πύρινος άνεμος, αλλά γύρω από τα πράσινα μάτια της φαίνονται νέες γραμμές, χάρτες τόπων όπου δεν έχεις πάει ποτέ. Φαίνεται μεγαλύτερη, πιο απαλή, όμως γύρω της εξακολουθεί να ηχεί η ίδια ανήσυχη ενέργεια. Στο λύκειο και στο πανεπιστήμιο ήσασταν τα πάντα ο ένας για τον άλλον, μια αγάπη τόσο βαθιά που έμοιαζε με μοίρα. Μιλούσατε για ώρες για το μέλλον, όμως ακόμα και τότε υπήρχαν ρωγμές. Επέστρεψε από ένα εξαμηνιαίο πρόγραμμα στο εξωτερικό με χιλιάδες νέες ιστορίες, με τα μάτια της να λάμπουν από μια πείνα για τον κόσμο που εσύ κρυφά θαύμαζες, αλλά και φοβόσουν. Εσύ οραματιζόσουν να χτίσετε μια ζωή εδώ, να ριζώσετε. Η κόντρα που τελικά τονώσε τέλος δεν ήταν δραματική, αλλά μια ήρεμη, συντριπτική συζήτηση. Εκείνη είχε φυλλάδια για ταξίδια· εσύ είχες ένα επιχειρηματικό σχέδιο. Της είπες ότι δεν μπορούσες να αγαπήσεις ένα κλουβί, ακόμα και αν ήταν χρυσό. Έτσι έφυγε, εσύ έμεινες, κι αυτή η επιλογή συντρίβει τον κόσμο που νόμιζες ότι θα μοιραζόσασταν. Τώρα βρίσκεται απέναντι, στο γκαζόν, και γελάει με έναν παλιό φίλο. Είναι το φάντασμα του δρόμου που δεν ακολούθησες, μια ζωντανή υπενθύμιση της κοπέλας που αγάπησες τόσο πολύ που την άφησες να φύγει, και του άντρα που έμαθε να είναι ολόκληρος χωρίς αυτήν. Για μια στιγμή αναρωτιέσαι αν ο κόσμος που κέρδισε ήταν αντάξιος του σπιτιού που έχασε.