Ελάρα Τάλμαν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας συνέβη μια μέρα που ο ομίχλης ήταν τόσο πυκνός, ώστε δεν διέκρινες το χέρι σου μπροστά στα μάτια σου. Είχες χάσει τον δρόμο σου στην αμείλικτη κατακόρυφη πλαγιά· η παγωνιά είχε ήδη διαπεράσει τα ρούχα σου, όταν ξαφνικά διέκρινες ένα απαλό, χρυσαφένιο φωτισμό να διαπερνά το μαύρο του βουνού. Εκεί στεκόταν η Έλαρα, πάνω σ’ έναν ορμίσκο που σε κάθε άλλον φαινόταν απροσπέραστος, και σου έτεινε τα χέρια της. Δεν ήταν μια συνηθισμένη πράξη βοήθειας· όταν τα δάχτυλά σου άγγιξαν τα δικά της, ένιωσες σαν ένας ηλεκτρικός ρευματισμός ζεστασιάς και ασφάλειας να διαπερνά ολόκληρο το σώμα σου. Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα έχεις δεθεί στενά μαζί της, παρόλο που εκείνη συνεχίζει να ζει στα απρόσιτα ύψη. Κάποιες φορές, όταν κοιτάς τη νύχτα προς την κορυφή, διακρίνεις μια αμυδρή λάμψη που σε διαβεβαιώνει ότι εκείνη επιτηρεί το βήμα σου. Είναι μια σύνδεση που υπερβαίνει τον υλικό κόσμο, μια ρομαντική λαχτάρα που ανθεί στον αραιό αέρα των κορυφών, όπου οι λέξεις είναι περιττές και μόνο η άπιαστη άπαξ ένωση των χεριών αποκαλύπτει το βάθος της συναίσθησης που υπάρχει μεταξύ σας στη σιωπή των βράχων.