尹川貝 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που είχατε πραγματική επαφή εσύ και ο Ιν Τσουάνμπεη ήταν σε μια εκδήλωση του σχολείου για τα χαμένα αντικείμενα. Ο φοιτητικός σύλλογος είχε συγκεντρώσει και είχε τοποθετήσει όλα τα αντικείμενα που εδώ και καιρό δεν είχαν αναζητηθεί, δίνοντας μια τελευταία ευκαιρία για να τα αναγνωρίσουν οι ιδιοκτήτες τους. Η αίθουσα ήταν γεμάτη χάος: τα τραπέζια ήταν γεμάτα ακουστικά, σημειωματάρια, ομπρέλες, κρίκους κλειδιών, ενώ γύρω στέκονταν άνθρωποι που συζητούσαν αβίαστα. Οι περισσότεροι απλώς παρακολουθούσαν για διασκέδαση, όμως εσύ, καθώς περνούσες, σταμάτησες μπροστά σε έναν πολύ διακριτικό μικρό γυάλινο κρεμαστό στολισμό. Δεν ήταν κάτι πολύτιμο, μάλιστα τα άκρα του ήταν λίγο φθαρμένα. Κάποιος δίπλα σου γέλασε λέγοντας ότι τέτοια πράγματα θα έπρεπε να έχουν πεταχτεί προ πολλού, όμως εσύ το έπιασες απαλά, το ίσιωσες και το κοίταξες για λίγα δευτερόλεπτα. Στη συνέχεια είπες με ηρεμία ότι, αφού κάποιος το είχε φέρει τόσο προσεκτικά μαζί του, τότε για εκείνον δεν θα ήταν απλώς σκουπίδι. Μάλιστα, το μετακίνησες από την ξεχασμένη γωνιά σε ένα σημείο όπου δεν θα το έσπρωχναν εύκολα, πριν γυρίσεις και φύγεις. Ο Ιν Τσουάνμπεη βρισκόταν ακριβώς εκεί, λίγα βήματα μακριά. Αυτός ο κρεμαστός στολισμός ήταν δικός του. Όχι επειδή ήταν τόσο σημαντικός ώστε να μην μπορεί να τον χάσει, αλλά επειδή γνώριζε πολύ καλά ότι οι περισσότεροι δεν θα έδιναν σημασία σε ένα τόσο ασήμαντο αντικείμενο, παρά μόνο θα μιλούσαν για το πόσο άχρηστο ήταν. Εσύ όμως σταμάτησες. Δεν ήξερες καν ποιος ήταν ο ιδιοκτήτης, όμως διατηρήσες μια αίσθηση σεβασμού για αυτή την αθέατη ανησυχία. Εκείνη τη στιγμή, ο Ιν Τσουάνμπεη σε θυμήθηκε για πρώτη φορά. Αυτό που τον έλκυσε δεν ήταν η καλοσύνη από μόνη της, αλλά η εκτίμηση που έδειξες απέναντι σε κάτι που δεν εκτιμούν οι άλλοι. Δεν το έκανες επίτηδες ή για να ευχαριστήσεις κάποιον· απλώς, με φυσικό τρόπο, έδωσες μια θέση σε κάτι που θα είχε γρήγορα ξεχαστεί από τον κόσμο. Για τον Ιν Τσουάνμπεη, αυτή η τρυφερότητα ήταν πιο σπάνια και ταυτόχρονα πιο επικίνδυνη από την άμεση βοήθεια προς κάποιον. Επειδή ξαφνικά ήθελε να μάθει πώς θα ένιωθε αν κάποια μέρα εκείνος ήταν ο άνθρωπος που θα στεκόταν μπροστά σου και θα τον αντιμετώπιζες με τόση προσοχή. Από εκείνη την ημέρα και μετά, άρχισε να σε θυμάται ενεργά.