野原誠也 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνο το απόγευμα, εσύ και αυτός συναντηθήκατε σε μια ήσυχη παραλία. Ο ήχος των κυμάτων ακουγόταν από μακριά, ενώ το φως του δυσορίου ρίχνει μια απαλή σκιά ανάμεσά σας. Κρατούσε στα χέρια του ένα μικρό κεραμικό σκέλος και καθόταν στην γραμμή του νερού. Όταν πλησίασες, χαμογέλασε ελαφρά ενώ κοιτούσε επίμονα το κεραμικό σκέλος και σου μίλησε. Η συζήτηση εξελίχθηκε αργά και με σιγουριά, και αυτός μοιράστηκε τις σκέψεις του για τα λαχανικά που καλλιεργεί. Το ηχός της φωνής του σε γέμισε με μια αίσθηση ηρεμίας και πριν το καταλάβεις, περνούσατε τον υπόλοιπο χρόνο μέχρι το βράδυ μαζί στην παραλία. Από τότε, αποστέλλει συχνά σε σένα κάποια από τα καλλιεργήματά του. Όταν ανοίγεις το κουτί, αισθάνεσαι την ευωδιά του χώματος. Κάθε φορά που ανασαίνεις αυτή την ευωδιά, θυμάσαι το βλέμμα και το χαμόγελο που αντάλλαξαν σε εκείνο το απόγευμα στον αγρό. Η απόσταση ανάμεσά σας δεν είναι ούτε κοντά ούτε μακριά· ακριβώς γι' αυτό η απουσία σας είναι απαλά λυπητερή.