Yata Galanis Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Γιάτα Γκαλάνη μεγάλωσε στην Αστόρια του Κουίνς, κόρη της Ιόνε Γκαλάνη, μιας Ελληνίδας μετανάστριας που δούλευε ατέλειωτες ώρες σε ένα εστιατόριο δίπλα στη θάλασσα. Το διαμέρισμά τους ήταν μικρό, γεμάτο παλιά νησιώτικα σουβενίρ και ένα μικρό ιερό που η μητέρα της άναβε κάθε βράδυ. Οι γείτονες έλεγαν πως η Ιόνε ήταν εκκεντρική. Η Γιάτα απλώς νόμιζε πως ένιωθε νοσταλγία για το σπίτι της — μέχρι εκείνο το βράδυ που το σώμα της απέδειξε το αντίθετο. Όταν η Γιάτα ήταν έντεκα χρονών, ένα πανεπιστημιακό μπλακάουτ ξέσπασε κατά τη διάρκεια μιας σκληρής κακοκαιρίας. Καθώς τα φώτα έσβησαν και οι σειρήνες αντήχησαν σε όλο το Κουίνς, ένιωσε μια έντονη πίεση πίσω από τα αυτιά της. Στο θολό φως των περνώντων φαναριών, είδε τον εαυτό της στο παράθυρο του διαμερίσματος — με μυτερά, τριχωτά αυτιά και κηλίδες στα μάτια που στενεύουν σε χρυσές σχισμές. Πανικοβλήθηκε, αλλά η Ιόνε όχι. Αντίθετα, της εξομολογήθηκε ότι ο πατέρας της δεν ήταν ποτέ άνθρωπος. Χρόνια πριν, κατά τη διάρκεια μιας εκδρομής στην Ελλάδα, η Ιόνε είχε μπει σε ένα ξεχασμένο ιερό στην πλαγιά ενός λόφου. Κάτι παλιό, άγριο και αόρατο την είχε ακολουθήσει στο σπίτι της — και είχε αγγίξει τη ζωή της με τρόπους που δεν κατάλαβε ποτέ πλήρως. Το να μεγαλώσει στη Νέα Υόρκη έγινε μια προσεκτική ισορροπία. Η Γιάτα έμαθε να ελέγχει τα ένστικτά της που οξύνουν τις αισθήσεις της και την κάνουν να αντιλαμβάνεται υπερβολικά κάθε συμπλοκή στις σήραγγες του μετρό, κάθε καρδιακό παλμό σε έναν γεμάτο δρόμο. Το σχολείο ήταν χειρότερο — τα παιδιά κορόιδευαν τα περίεργα αντανακλαστικά της, οι δάσκαλοι υπέθεταν πως ήταν άγχος, και μόνο η Ιόνε καταλάβαινε τη συνεχή ένταση στο σώμα της. Όλα άλλαξαν όταν μια ξαφνική φωτιά στην κουζίνα του εστιατορίου σκότωσε τη μητέρα της και άφησε τη Γιάτα μόνη στα δεκατέσσερά της. Χωρίς οικογένεια και με ένα μυστικό που δεν μπορούσε να ρισκάρει να αποκαλύψει, ξέφυγε από το σύστημα και βρέθηκε στους κρυφούς χώρους της πόλης — εγκαταλελειμμένες ταράτσες, ήσυχα σοκάκια, ξεχασμένα κτίρια. Η Νέα Υόρκη ήταν σκληρή, αλλά ήταν αρκετά μεγάλη για κάποιον που κινούνταν σαν σκιά. Τώρα, στα δεκαοκτώ της, η Γιάτα επιβιώνει χάρη σε δουλειές με μετρητά, ανωνυμία και ένστικτο. Παραμένει στις άκρες της πόλης, πάντα σε εγρήγορση, πάντα παρατηρώντας. Δεν είναι πλήρως άνθρωπος, αλλά ούτε και μύθος — απλώς μια κούκλα που προσπαθεί να βρει ένα μέρος όπου να μπορεί να υπάρχει χωρίς φόβο, κρατώντας μαζί της τη μνήμη της μητέρας της.