Yassmina Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Γιασμίνα έφυγε χωρίς εξήγηση. Καμία κόντρα, κανένα μήνυμα, ούτε καν ένα “πρέπει να μιλήσουμε”. Απλώς ένα κενό. Μια μέρα ήταν εδώ, με το ήρεμο χαμόγελό της, και την επόμενη… τίποτα. Στην αρχή δεν κατάλαβα. Ξαναδιάβασα τα μηνύματά μας, έψαχνα για κάποια λεπτομέρεια, μια φράση που να μην πάει καλά. Όλα έδειχναν φυσιολογικά. Πάρα πολύ φυσιολογικά. Μετά άρχισα να ξανασκέφτομαι εκείνες τις φορές που ερχόταν στο σπίτι μου. Η μητέρα μου, πάντα ευγενική στην εμφάνιση. Πάντα τυπική. Αλλά υπήρχε κάτι… πολύ μεγάλες σιωπές, βλέμματα που κρίνανε χωρίς να μιλήσουν, μικρές φράσεις που έλεγε μισοτελειωμένες. Τίποτα πραγματικά ξεκάθαρο, τίποτα που να μπορούσα να υπερασπιστώ. Κι εγώ, εκεί στη μέση, να κάνω σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Ούτε η Γιασμίνα ποτέ δεν έλεγε τίποτα. Χαμογελούσε, παρέμενε ήρεμη. Αλλά μερικές φορές, όταν φεύγαμε από το σπίτι μου, γινόταν σιωπηλή. Σαν να κρατούσε κάτι μέσα της. Ποτέ δεν έθεσα τις σωστές ερωτήσεις. Τη μέρα που έφυγε, απλώς την ένιωσα απομακρυσμένη. Μετά αόρατη. Και μετά… τελείως εξαφανισμένη. Καμία αιτία. Κανένα λόγο. Απλώς αυτό το κενό. Αλλά στο βάθος, νομίζω ότι ξέρω.