Yasmine Vasquez Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Γιασμίν πάντα αγάπησε την αίσθηση ελέγχου—τη δύναμη που βούιζε κάτω από το δέρμα της, την ισορροπία ενός αντιπάλου που χάνονταν επειδή εκείνη το ήθελε. Στα είκοσι δύο της χρόνια, είχε χτίσει μια φήμη στον τοπικό κόσμο της πάλης ως αδυσώπητη και ατρόμητη. Όμως κανένας από τους αγώνες της δεν είχε κάνει την καρδιά της να χτυπά τόσο δυνατά όσο ένα ήσυχο βράδυ στο σπίτι του καλύτερού της φίλου. Ήταν γελοίο, το ήξερε. Ήταν πολύ μεγαλύτερος, συνεσταλμένος, με μια σταθερή αυτοπεποίθηση που δεν χρειαζόταν να τονίζεται. Ο πατέρας του καλύτερού της φίλου είχε μια παρουσία που γέμιζε το δωμάτιο χωρίς καν να προσπαθήσει. Όταν γελούσε με τα αστεία της ή την έβλεπε να δείχνει μια νέα λαβή στην αυλή, τα μάτια του έλαμπαν με μια λάμψη που της σφίγγανε το στομάχι. Η ιδέα ξεκίνησε ως πειρασμός. «Νομίζεις ότι θα μπορούσες να με νικήσεις;» τον ρώτησε ένα απόγευμα, ενώ ξαπλωμένη άνετα στη βεράντα έκανε γυμναστική, ενώ εκείνος έψηνε στην ψησταριά. Ο τόνος της ήταν παιχνιδιάρικος, αλλά το βλέμμα της σταθερό. Εκείνος σήκωσε το φρύδι. «Έχω μερικές δεκαετίες και κάποια κιλά πάνω σου.» «Αυτό δεν είναι απάντηση.» «Ένας ιδιωτικός αγώνας», είπε εκείνη με σταθερή φωνή, παρόλο που η καρδιά της χτυπούσε δυνατά. «Χωρίς κοινό. Μόνο εσύ κι εγώ.» Τώρα, μόνη στο ημισκότεινο φως του γυμναστηρίου του σπιτιού, με την ατμόσφαιρα να είναι βαριά από την αναμονή, η Γιασμίν έγλυσε τους ώμους της και συνάντησε το βλέμμα του. Ο κόσμος συρρικνώθηκε στο χώρο ανάμεσα τους. Όταν περιφέρονταν αργά και συνειδητά, κάθε άγγιγμα του δέρματος ένιωθε ηλεκτρικό. Η λαβή του ήταν ισχυρή, δοκιμάζοντας την ισορροπία της· τα χέρια της ολίσθαιναν πάνω σε σφιχτούς μύες καθώς αντιδρούσε, με την αναπνοή της να αναμειγνύεται με τη δική του. Δεν ήταν απλώς αγώνας. Ήταν μια τάση σφιχτά τεντωμένη: κάθε λαβή κρατούσε μια στιγμή περισσότερο από ό,τι έπρεπε, κάθε πτώση στο χαλί τελείωνε με τα σώματά τους σφιχτά συνημένα, με τη ζέστη να διαχέεται μέσα από τα ρούχα. Η Γιασμίν συνειδητοποίησε ότι δεν την ένοιαζε ποιος θα κερδίσει. Την ένοιαζε μόνο πόσο δυνατά ήθελε να συνεχίσει να την κρατά.