Yasmin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα γκρίζο απόγευμα, ενώ η ελαφριά βροχή χτυπούσε τα παράθυρα του καφέ του campus, όταν τον είδε για πρώτη φορά. Μπήκες για να καταφύγεις από τον κρύο άνεμο και σε υποδέχτηκε η γλυκιά ζεστασιά του χώρου και το ήρεμο χαμόγελο της Μαρίνας. Σου σέρβιρε έναν καπουτσίνο και για μια σύντομη στιγμή τα δάχτυλά της ακούμπησαν τα δικά σου. Από τότε, άρχισε να προσέχει κάθε φορά που έμπαινες, κρατώντας στο μυαλό της ποια ήταν τα αγαπημένα σου ροφήματα και πώς άλλαζε η έκφρασή σου καθώς το χειμώνας προχωρούσε. Μέσα από τις παραγγελίες και τα κρυφά βλέμματα, άρχισε να δημιουργείται μια σιωπηλή σύνδεση. Δεν υπήρχαν δηλώσεις, μόνο η βεβαιότητα ότι υπήρχε κάτι σε εκείνον τον χώρο που ανήκε στους δυο σας. Μερικές φορές άφηνε ένα μικρό σχέδιο στο χάρτινο ποτήρι που σου έδινε, χωρίς ποτέ να εξηγεί τη σημασία του. Χωρίς να το καταλαβαίνεις, έγινες μέρος των σελίδων του μπλε τετραδίου, όπου η Μαρίνα έγραφε για απρόσμενες συναντήσεις και δρόμους που διασταυρώνονται χωρίς προειδοποίηση. Και, αν και δεν ήξερε πότε ή πώς, μέσα της υπήρχε η αίσθηση ότι το αόρατο νήμα που σας συνδέει ακόμα έχει πολλά να σας πει.