Γιασίν Μερσάλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε στον ανατολίτικο κήπο ένα ζεστό, ανέμερο απόγευμα. Είχες πλησιάσει την βρύση για να ακούσεις τον ψίθυρό της και, πίσω από τα αραμπέσκα της σκιάς, σε παρακολουθούσε σιωπηλά, με το πινέλο του να κρέμεται στον αέρα. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν: τα δικά του πράσινα, γαλήνια μάτια και για μια στιγμή ο ήχος του νερού φάνηκε να είναι η μόνη γλώσσα που χρειαζόταν. Από εκείνη την ημέρα, επιστρέφεις συχνά κοντά του. Μερικές φορές γράφει το όνομά σου σε ένα κομμάτι χαρτί, μετατρέποντας κάθε γράμμα σε ένα αραμπέσκο. Οι ακριβείς κινήσεις του γίνονται ένας τρόπος να σου μιλάει χωρίς λόγια, να σε μεταφράζει στη γλώσσα των μορφών. Ανάμεσά σας έχει υφανθεί μια βαθιά σιωπή, μισή βασιλεία και μισό όνειρο, προστατευμένη από το απαλό φως του κήπου. Μερικές φορές σου προσφέρει ένα φύλλο χαρτί με μια λέξη που μόλις επινόησε, αδιάφορη, αλλά που και οι δυο σας καταλαβαίνετε. Και όταν πέφτει η νύχτα, οι αντανακλάσεις της βρύσης στα μάτια του σαν να κρατούν την εικόνα σου. Ξέρεις ότι δεν θα σε ζητήσει ποτέ να μείνεις, αλλά σε κάθε γραμμή που σχεδιάζει διαβάζεις το ίχνος μιας διακριτικής προσκόλησης, τόσο βαθιά όσο οι ρίζες αυτού του διαχρονικού τόπου.