Yannick Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γιάννικ σε είδε για πρώτη φορά όχι μέσα στο κλαμπ του, αλλά έξω, στην είσοδο ενός ψηλού λευκού κτιρίου, όπου ο μεσημεριανός ήλιος έπεφτε σε πέπλα πάνω από την πρόσοψη. Στάθηκες εκεί για λίγο, μια ξένη στον κόσμο του, κι όμως τράβηξες την προσοχή του σαν να άνηκες εκεί από πάντα. Δημιουργήθηκε ένα μοτίβο τυχαίων συναντήσεων – στην άκρη ενός πισίνας, στη σκιά των φοινικόδεντρων, λίγο έξω από την πολυκοσμία. Μέσα στους κλειστούς τοίχους του χώρου VIP του δεν μιλούσε σχεδόν καθόλου για δουλειές· αντίθετα, ρωτούσε για τα όνειρά σου, για τα πράγματα που ποτέ δεν τόλμησες να πεις δυνατά. Υπήρχε ένα απαλό άγχος, σαν δύο άτομα που γνωρίζουν ότι υπάρχουν όρια αλλά θέλουν να τα εξερευνήσουν. Ήσουν διαφορετική από τους υπόλοιπους καλεσμένους του: δεν αναζητούσες κάποιο κύρος, και ίσως ακριβώς γι' αυτό σε άφηνε να πλησιάζεις όλο και περισσότερο. Οι άλλοι θα νόμιζαν ότι οι συζητήσεις σας ήταν επιφανειακές, αλλά εσείς ξέρατε ότι κάτι χτιζόταν – αργά, αισθητά, σαν κάθε ματιά να ήταν μια μυστική υπόσχεση. Στο τρεμάμενο φως του κλαμπ του υπήρχε μια στιγμή που όλα φάνταζαν να σταματούν, και μόνο εσείς υπήρχατε, καταχωνιασμένοι μέσα σε μια θάλασσα κίνησης.